Сураи Аль-Анам — Оят 23

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «فِتْنَتُهُم»: дар ин ҷо ба маънои сухан ва ҷавоби онҳост, яъне озмоиш ва имтиҳоне, ки бо он санҷида мешаванд.

— «مَا كُنَّا مُشْرِكِينَ»: мо ҳеҷ гоҳ ба Худо ширк наовардаем.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ин мушрикон дар охират бозхост ва озмоиш мешаванд ва аз онҳо дар бораи он чи ба Худо шарик мегирифтанд пурсида мешавад, ҷавоби онҳо чизи дигаре нест, ҷуз он ки аз худоёни дурӯғини худ безорӣ мекунанд ва бо қасам мегӯянд: «Савганд ба Аллоҳ, Парвардигори мо, ки мо дар дунё ба Ӯ ширк наоварда будем ва танҳо ба Ӯ имон доштем». Ин сухани онҳо дурӯғ аст ва онро барои наҷот ёфтан мегӯянд, вале дар он рӯз даҳонҳои онҳо баста мешавад ва узвҳои баданашон бар зидди онҳо шаҳодат медиҳанд. Ин сухани дурӯғи онҳо худи як фитна ва балоест, ки онҳоро ба ҳалокат мебарад, зеро дурӯғгӯӣ одамро ба вартаи нестӣ меафканad.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ ва инкор дар рӯзи қиёмат ҳеҷ суде надорад ва касе аз ҳисоби амали худ наметавонад бигурезад.

— Худованд одил аст ва ҳатто узвҳои бадани инсон бар зидди ӯ шаҳодат медиҳанд, бинобар ин бояд ҳамеша ростқавл ва покдил бошем.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё ба Аллоҳи ягона имон оварем ва аз ширку дурӯғгӯӣ дурӣ ҷӯем, то дар охират аз наҷотёфтагон бошем.

— Қуръон бо чунин тасвирҳо дили инсонро бедор мекунад ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд, то мо бо имон ва амали нек ба сӯи Парвардигори худ рӯ оварем.