Сураи Аль-Анам — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят шарҳ талаб мекунанд:

• «نَسُوا»: фаромӯш карданд, тарк карданд.
• «فَتَحْنَا»: кушодем, боз кардем.
• «بَغْتَةً»: ногаҳон, бехабар.
• «مُبْلِسُونَ»: ноумед шудагон, аз ҳар некӣ даст кашидагон.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки мардум он пандҳо ва огоҳиҳоеро, ки ба онҳо дода шуда буд, тарк карданд ва аз он рӯй гардонданд, Мо дарҳои ҳар чизеро — яъне неъматҳои дунё, ризқу фаровонӣ ва саломатии баданро — ба рӯи онҳо кушодем. Ин кушодани дарҳо барои он буд, ки онҳо озмуда шаванд ва тадриҷан ба сӯи ҳалокат кашола шаванд. То вақте ки ба он чи ба онҳо дода шуда буд, шодмон шуданд ва мағрур гаштанд ва аз худписандӣ фаромӯш карданд, ки ин неъматҳо аз ҷониби Худост ва бояд шукр гузоранд, Мо онҳоро ногаҳон ба азоб гирифтем. Он гоҳ онҳо ноумед ва аз ҳар некӣ маҳрум гаштанд ва дар ҳайрат монданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ фурсат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд.
• Неъматҳои дунё метавонанд озмун бошанд, на ҳамеша нишонаи ризои Худо. Агар инсон ба неъмат мағрур шавад ва шукр накунад, он неъмат метавонад сабаби ҳалокати ӯ гардад.
• Худованд одил аст ва касеро бе ҳуҷҷат азоб намекунад; аввал панд медиҳад, баъд неъмат медиҳад барои озмун, ва агар боз ҳам саркашӣ кунанд, он гоҳ азоб меояд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша шукргузор бошем, аз Худо ғофил нашавем ва ба пандҳои Ӯ гӯш диҳем, то аз азоби ногаҳонӣ дар амон бошем.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд ба охират таваҷҷуҳ кунем, на ба лаззатҳои зудгузар мағрур шавем.