Surja El-En'am — Ajet 87

Kuptimet e fjalëve:

• Vexhtebejnahum (وَاجْتَبَيْنَاهُمْ): I zgjodhëm ata dhe i veçuam për mesazhin Tonë.
• Hedejnahum (هَدَيْنَاهُمْ): I udhëzuam dhe i drejtuam.
• Sirat mustekim (صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ): Rruga e drejtë, pa asnjë lakim, që është rruga e besimit të pastër në Njëshmërinë e Allahut dhe e bindjes ndaj Tij.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se, ashtu siç i udhëzoi profetët e përmendur më parë (si Ibrahimin, Is'hakun, Jakubin, Nuhun, Daudin, Sulejmanin, Ejubin, Jusufin, Musain dhe Harunin), Ai i udhëzoi gjithashtu edhe disa nga baballarët e tyre, pasardhësit e tyre dhe vëllezërit e tyre që ishin të denjë për këtë nder. Ai i zgjodhi ata për t'i bërë të dërguar dhe profetë, dhe i udhëzoi në rrugën e drejtë, e cila është rruga e besimit të pastër në Njëshmërinë e Allahut, larg çdo lloj idhujtarie dhe shmangieje nga urdhrat e Tij. Megjithatë, jo të gjithë nga baballarët, pasardhësit dhe vëllezërit e tyre ishin të tillë; disa prej tyre nuk ishin profetë, por ishin njerëz të mirë dhe të udhëzuar, ndërsa të tjerët mbetën jashtë këtij nderi. Ky përmendje tregon se udhëzimi është dhuratë e Allahut që ia jep kujt të dojë, dhe se nderi i profetësisë dhe i udhëzimit është i lidhur me vullnetin e Tij të lartë, jo me lidhjet familjare.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Udhëzimi i vërtetë është dhuratë nga Allahu; Ai ia jep atë kujt të dojë nga robërit e Tij, pavarësisht nga lidhjet familjare apo pozita shoqërore.
2. Nderi i profetësisë dhe i zgjedhjes hyjnore nuk varet nga prejardhja, por nga vullneti dhe dituria e Allahut, i Cili di se kush është i denjë për këtë mision.
3. Ajeti na mëson se rruga e drejtë është një dhe e vetme: besimi në Njëshmërinë e Allahut dhe bindja ndaj Tij, dhe se të gjithë profetët dhe të udhëzuarit kanë ecur në këtë rrugë të njëjtë.
4. Kjo na nxit të kërkojmë udhëzim nga Allahu me sinqeritet dhe të përpiqemi të jemi prej atyre që Ai i zgjedh dhe i udhëzon, duke ndjekur shembullin e profetëve dhe të njerëzve të mirë.
5. Ajeti tregon se familja e profetëve nuk është automatikisht e nderuar; nderi është vetëm me besim dhe vepra të mira, sepse disa nga baballarët dhe pasardhësit e tyre nuk ishin të udhëzuar.