Сураи Аль-Анам — Оят 87

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَاجْتَبَيْنَاهُمْ — "ва мо онҳоро ихтиёр кардем" ё "баргузидем"; яъне аз байни мардум онҳоро барои рисолат ва ҳидоят интихоб намудем.
• صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ — "роҳи рост"; яъне роҳи дурусту бекаҷ, ки роҳи тавҳид ва итоати Худост.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки мо аз байни падарону фарзандони он паёмбарон ва бародаронашон ҳар касеро, ки хостем, ба роҳи ҳақ муваффақ гардонидем. Ҳамаи онҳо на паёмбар буданд ва на ҳамаашон ба ҳидоят расида буданд, балки Худо аз миёни онҳо касонеро баргузид ва ба роҳи рост ҳидоят кард. Мо онҳоро барои дини худ ва расонидани паёми худ ба мардум ихтиёр намудем ва ба роҳи дурусте, ки ҳеҷ каҷие надорад, роҳнамоӣ кардем. Ин роҳи рост ҳамон роҳи тавҳид аст — яъне якто донистани Худо ва пок доштани Ӯ аз ширк — ва итоати Ӯст. Ҳамин тавр, Худо касонеро, ки худ хостааст, аз байни наслҳои гуногун бармегузинад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Худованд худ ихтиёр мекунад, ки кӣ ба роҳи ҳақ ҳидоят ёбад; ин нишон медиҳад, ки ҳидоят неъмати бузурги Худост ва бояд барои он шукр гузорем.
• Роҳи рост — роҳи тавҳид ва итоати Худост; ҳар касе, ки ин роҳро интихоб кунад, ба саодати дунёву охират мерасад.
• Худо на танҳо паёмбаронро, балки аз байни падарону фарзандон ва бародаронашон низ касонеро баргузидааст; ин умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад бо ихлос ва тақво ба ин мартабаи баланд расад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз роҳҳои гуногуни гумроҳӣ, роҳи ростро, ки Худо нишон додааст, интихоб намоем ва ба он устувор бимонем.
• Қуръон китобест, ки роҳи наҷот ва саодатро ба таври возеҳ баён мекунад; пас биёед ба он рӯ оварем ва аз ҳидояти он баҳраманд гардем.