سوره انعام — آیه 9

معانی کلمات:

• لَلَبَسْنَا عَلَیْهِمْ: یعنی امر را بر آنان مشتبه می‌کردیم و در آن خلط و ابهام ایجاد می‌کردیم.
• مَا یَلْبِسُونَ: یعنی همان اشتباهی که خودشان (با انکار پیامبر بشری) مرتکب می‌شدند و بر خودشان مشتبه می‌کردند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به مشرکانی پاسخ می‌دهد که می‌گفتند: «چرا پیامبری که برای ما فرستاده شده، فرشته نیست؟» اگر ما فرشته‌ای را به سوی آنان می‌فرستادیم، باز هم نمی‌توانستند او را ببینند و با او سخن بگویند، زیرا فرشتگان بر صورت اصلی خود برای بشر قابل مشاهده نیستند و انسان توان دیدن آنان را ندارد. بنابراین، ناگزیر بودیم که آن فرشته را به صورت یک مرد (انسان) درآوریم تا بتوانند او را ببینند و از او بشنوند. اما در این صورت، باز هم امر بر آنان مشتبه می‌شد و می‌گفتند: «این همان بشر است، نه فرشته» و همان بهانه‌ای را می‌آوردند که اکنون درباره پیامبر بشری (محمد صلی الله علیه وسلم) می‌آورند. پس مشکل آنان نه در بشری بودن پیامبر، بلکه در عناد و لجاجت آنان بود؛ زیرا اگر فرشته‌ای هم به صورت انسان می‌آمد، باز هم ایمان نمی‌آوردند و بهانه‌های تازه‌ای می‌گرفتند.

فواید و درس‌های آیه:

1. سنت خداوند بر این جاری شده که پیامبران را از جنس بشر بفرستد تا مردم بتوانند از آنان بیاموزند و با آنان انس بگیرند؛ زیرا بشر نمی‌تواند با فرشته ارتباط مستقیم برقرار کند.
2. این آیه نشان می‌دهد که کافران هرگز با دیدن معجزات و تغییر شکل پیامبران ایمان نمی‌آورند؛ بلکه مشکل اصلی آنان تکبر و عناد است، نه نبودِ دلیل.
3. خداوند با این بیان، حجت را بر بندگان تمام کرده و راه عذر را بر آنان بسته است تا در روز قیامت هیچ بهانه‌ای نداشته باشند.
4. این آیه ما را به شکرگزاری از نعمت بزرگ رسالت پیامبر اسلام (صلی الله علیه وسلم) دعوت می‌کند که بشری مانند ما بود تا بتوانیم از او پیروی کنیم و راه سعادت را بیابیم.