Sura Al-Kalam — Werset 39

Znaczenie słów:

• Ajmān – przysięgi, zobowiązania.
• Bālighatun – sięgające, trwałe, obowiązujące.
• Taḥkumūn – osądzacie, decydujecie, chcecie dla siebie.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah zwraca się do niewiernych z pytaniem retorycznym, które ma ukazać bezpodstawność ich roszczeń i życzeń. Czy mają oni wobec Niego jakieś przysięgi i zobowiązania, które sięgają aż do Dnia Sądu, że otrzymają to, czego sami dla siebie pragną i czego żądają? Czy Bóg złożył im obietnicę, że spełni wszystkie ich zachcianki i że będą mieli to, co sami sobie osądzili? Oczywiście, że nie! Nie mają żadnego takiego przymierza z Bogiem. Ich twierdzenia są czystym złudzeniem i bezpodstawnym wymysłem. Nie opierają się na żadnym objawieniu ani na żadnym Bożym nakazie. To pytanie ma charakter nagany i upomnienia – pokazuje, że ich oczekiwania są całkowicie sprzeczne z rzeczywistością i z wolą Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara w Boga opiera się na Jego objawieniu i naukach, a nie na ludzkich życzeniach i pragnieniach. Człowiek nie może sobie rościć praw do rzeczy, których Bóg mu nie obiecał.
2. Bóg jest sprawiedliwy i nie zobowiązuje się do niczego, co nie wynika z Jego mądrości i miłosierdzia. Nie można Mu narzucać swoich warunków.
3. Człowiek powinien pokornie prosić Boga o to, co dobre, i poddać się Jego woli, zamiast żądać i stawiać warunki. Prawdziwy muzułmanin przyjmuje z pokorą to, co Bóg dla niego wybrał.
4. Ten werset uczy nas, że wiara i zbawienie nie są kwestią samozadowolenia czy życzeniowego myślenia, lecz wymagają szczerego poddania się Bogu i przestrzegania Jego przykazań.
5. Przypomina o Dniu Sądu, kiedy to wszystkie sprawy zostaną rozstrzygnięte sprawiedliwie – ci, którzy w życiu ziemskim rościli sobie bezpodstawne pretensje, poznają wtedy prawdę.