Сураи Аль-Калам — Оят 50

1. Маъонии калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاجْتَبَاهُ: Ӯро интихоб кард ва баргузид.
• الصَّالِحِينَ: Солеҳон, яъне касоне ки ният, гуфтор ва кирдорашон некӯ ва шоиста аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Юнус (алайҳис-салом) дар шиками моҳӣ ба Худованд дуо кард ва тавба намуд, Парвардигораш ӯро баргузид ва ба неъмати худ махсус гардонид. Худованд тавбаи ӯро қабул кард ва ӯро аз бандагони солеҳи худ қарор дод — касоне ки ниятҳояшон пок, аъмолашон некӯ ва гуфторашон рост аст. Ин интихоб ва баргузидан аз ҷониби Парвардигор барои Юнус (алайҳис-салом) подоши сабри ӯ ва бозгашташ ба сӯи Худо буд. Ҳамин тавр, Худованд ӯро аз зумраи паёмбарон ва бандагони шоистаи худ гардонид, ки дар тоъат ва ибодат устувор буданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавбаи бандагони худро қабул мекунад ва онҳоро мебахшад, ҳатто агар онҳо хатое карда бошанд ҳам. Ин умедворӣ ба раҳмати Худо дар дили инсон қарор мегирад.
• Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро бармегузинад. Ин ба инсон ҳавас медиҳад, ки дар роҳи некӯкорӣ ва солеҳӣ қадам гузорад.
• Солеҳ шудан танҳо ба ибодат нест, балки ба покии ният, некӯии ахлоқ ва ростӣ дар гуфтору кирдор низ вобаста аст. Ин оят моро ба сӯи зиндагии шоиста ва пур аз некӯӣ ҳидоят мекунад.
• Қуръон китобест, ки ба мо сабр, тавба ва умедворӣ ба раҳмати Худоро таълим медиҳад. Ҳар кас ба он пайравӣ кунад, роҳи саодатро меёбад.