سوره حاقه — آیه 17

معانی کلمات:

• أَرْجَائِهَا: کنارهها و اطراف آسمان.
• عَرْشَ: تخت فرمانروایی و حکومت خداوند متعال.
• ثَمَانِیَةٌ: هشت فرشتهی بزرگ و عظیم.

تفسیر آیه:

در این آیهی شریفه، خداوند متعال گوشهای از حوادث هولناک روز قیامت را بیان میفرماید. پس از آنکه زمین و کوهها از جای خود برداشته شده و یکباره در هم کوبیده میشوند و آسمان از هم میشکافد و سست و سقوطکرده میگردد، فرشتگان بر کنارهها و اطراف آسمان قرار میگیرند. در آن روز عظیم، هشت فرشتهی بزرگ و گرانقدر از فرشتگان مقرّب پروردگار، عرش خداوند متعال را بر فراز سرِ همهی موجودات حمل میکنند. این صحنه نشاندهندهی عظمت و جلال الهی و هیبت آن روز بزرگ است که حتی آسمانها و فرشتگان نیز در آن حالتی خاص و متفاوت دارند.

فواید و پیامهای آیه:

• عظمت و قدرت بیپایان خداوند را به ما میآموزد؛ خدایی که عرش باشکوه او توسط فرشتگان بزرگ حمل میشود و همهی کائنات در برابر او خاضع و تسلیماند.
• یادآوری روز قیامت و هولناکی آن، انسان را به تفکر در اعمال خود و آمادگی برای آن روز بزرگ وا میدارد و او را از غفلت و سرگرمی به دنیا بازمیدارد.
• ایمان به فرشتگان و وظایف آنان، بخشی از ایمان اسلامی است و این آیه ما را با جایگاه والای فرشتگان مقرّب و اطاعت محض آنان از فرمان پروردگار آشنا میسازد.
• این تصویر از نظم و ترتیب در آن روز عظیم، نشان میدهد که حتی در هولناکترین لحظات، ارادهی خداوند بر همهچیز حاکم است و هیچ چیزی از حیطهی قدرت او خارج نیست.