سوره حاقه — آیه 16

معانی کلمات:

• انشَقَّت: شکافته شد، از هم درید.
• واهِیَة: سست و سُستشده، بیاستحکام و فروریختنی.

تفسیر آیه:

در آن هنگام که نفخهٔ صور دمیده شود و قیامت برپا گردد، آسمان از هم میشکافد و متلاشی میگردد. این شکافتن چنان است که استحکام و صلابت پیشین خود را کاملاً از دست میدهد و سست و ناتوان میشود؛ بهگونهای که دیگر هیچ نیرویی برای نگهداشتن آن باقی نمیماند. آسمان که در دنیا سقفی محکم و استوار بود، در آن روز به ابری پارهپاره و فروریخته تبدیل میشود و این نشانهای از عظمت قدرت الهی و فروپاشی نظام کائنات در آستانهٔ رستاخیز است.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که تمام نظام هستی، هرچند عظیم و استوار باشد، در برابر ارادهٔ خداوند متعال ناچیز و زوالپذیر است؛ پس دلبستگی به دنیا و مظاهر آن بیهوده است.
• یادآوری فروپاشی آسمان و زمین، انسان را به حسابرسی اعمال خویش ترغیب میکند و او را به توبه و بازگشت به سوی پروردگار سوق میدهد.
• این صحنهٔ هولناک، مؤمن را به تواضع و خشوع در برابر خالق توانا دعوت میکند و ایمان او را به معاد و روز جزا استحکام میبخشد، چرا که تنها کسی که بر چنین جهانی مسلط است، میتواند عدالت مطلق را در روز قیامت برقرار سازد.