Сураи Аль-Хакка — Оят 17

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• الْمَلَكُ: фариштагон.
• أَرْجَائِهَا: канору атрофи он, яъне канораҳои осмон.
• عَرْشَ: арши Парвардигор, ки бузургтарин махлуқи Худост.
• ثَمَانِيَةٌ: ҳашт нафар фариштагони бузургвор.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи сахту ҳавлнок, ки қиёмат барпо мешавад ва осмон шикофта мегардад, фариштагон дар канору атрофи осмон қарор мегиранд. Онҳо саф кашида, фармони Парвардигорро интизоранд ва ҳеҷ кас аз онҳо берун намеравад. Дар он рӯз ҳашт фариштаи бузургвор ва муқарраб арши Парвардигори туро болои сари худ мебардоранд. Ин манзара бузургии Қудрати Худоро нишон медиҳад, ки ҳатто бузургтарин махлуқоти Ӯ низ фармонбардори Ӯянд ва дар пеши амри Ӯ хоксор мебошанд. Ҳамаи ин барои он аст, ки мардум бидонанд рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳисобу китоби Худо бешубҳа хоҳад буд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бузургии Қиёматро ба ёд меорад ва инсонро ба омодагӣ барои он рӯз тарғиб мекунад.
• Нишон медиҳад, ки фариштагон низ махлуқ ва фармонбардори Худоянд, пас инсон бояд танҳо ба Худои Ягона бандагӣ кунад.
• Арши Парвардигор ва ҳамаи махлуқот дар ихтиёри Ӯст; ин боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои муъминон аст, ки адолати Худо ҳатман барпо мешавад.
• Оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки амалҳои нек анҷом диҳад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд, зеро рӯзе ҳама ба пешгоҳи Худо ҳозир мешаванд.
• Ин оят муҳаббат ба Қуръонро зиёд мекунад, зеро ҳақоиқи бузурги охиратро бо забоне равшан баён менамояд ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.