Сураи Аль-Хакка — Оят 18

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تُعْرَضُونَ: шумо пешниҳод карда мешавед ва барои ҳисоб пеши Аллоҳ оварда мешавед.
• خَافِيَةٌ: ҳар чизи пинҳонӣ, ниҳонӣ ва сирре, ки аз чашми одамон пӯшида аст.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — ҳамаи мардум пеши Аллоҳи Таъоло барои ҳисобу ҷазо пешниҳод карда мешаванд. Ҳеҷ чиз аз онҳо бар Аллоҳ пинҳон намемонад; на амалҳои ошкоро ва на ниятҳои ниҳонӣ, на суханони пинҳонӣ ва на сирри дилҳо. Аллоҳ ба ҳамаи онҳо огоҳ ва биност. Ин оят одамро ба ёди рӯзи ҳисоб меорад, ки дар он ҳеҷ гуна пинҳонкорӣ ва инкор имкон надорад, ва ҳар кас натиҷаи амали худро хоҳад дид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунем ва аз гуноҳу пинҳонкорӣ парҳез намоем.
• Он ба мо меомӯзад, ки некӣ ва бадӣ — ҳатто агар пинҳонӣ бошад — аз Аллоҳ пӯшида намемонад, пас бояд ниятҳои худро пок созем.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат дилро нарм ва ба сӯи тавбаву ибодат мекашад.
• Ин оят умед мебахшад, ки адолати Аллоҳ комил аст: ҳеҷ некуӣ беподош ва ҳеҷ бадӣ беҷазо намемонад.
• Ва моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳонро нишон медиҳад.