Сураи Аль-Араф — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَلَقْنَاكُمْ — шуморо офаридем; дар ин ҷо ба маънои офаридани падари ҳамаи шумо Одам (алайҳис-салом) аст, зеро ӯ сарчашмаи офариниши наслҳои башар аст.
• صَوَّرْنَاكُمْ — шуморо сурат додем, яъне ба шумо шаклу симои зебо ва қомати некӯ ато кардем.
• اسْجُدُوا — саҷда кунед; дар ин ҷо саҷда ба маънои эҳтиром ва гиромӣ доштан аст, на саҷдаи ибодат, ки танҳо барои Худост.
• إِبْلِيس — номи шайтон, ки аз ҷин буд ва дар миёни фариштагон қарор дошт.
• لَمْ يَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ — аз саҷдакунандагон набуд; яъне аз гурӯҳи онҳое, ки саҷда карданд, берун монд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони худ хабар медиҳад, ки Мо падари шумо Одамро аз адам офаридем, сипас ба ӯ шаклу симои зебо ва қомати рост додем, ки аз бисёре аз махлуқот бартарӣ дошт. Баъд аз ин ба фариштагон фармон додем, ки ба Одам барои гиромӣ доштан ва иззату эҳтиром саҷда кунанд. Ҳамаи фариштагон фармони Худоро иҷро карданд ва саҷда намуданд, аммо Иблис, ки дар миёни онҳо буд, аз саҷда кардан саркашӣ кард ва аз саҷдакунандагон нашуд. Ӯ ин корро аз ҳасад ва кибру ғурур кард, зеро бартарии Одамро дида, нахост ба ӯ эҳтиром гузорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд инсонро дар беҳтарин шаклу симо офаридааст ва ба ӯ каромату иззат додааст, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.
• Фармони Худоро бояд бе тардид иҷро кард, чунон ки фариштагон иҷро карданд ва ин итоат сабаби саодати онҳо шуд.
• Кибру ғурур ва ҳасад монеи итоати Худо мешавад ва оқибати он гумроҳӣ аст, чунон ки Иблис ба ин сабаб аз саҷдакунандагон нашуд.
• Инсон дар назди Худо мақоми баланд дорад ва бояд ин неъматро қадр кунад ва ба шукргузорӣ машғул шавад.
• Қиссаи Одам ва Иблис дарс аст барои ҳамаи наслҳо, ки то қиёмат бояд аз кибру ҳасад дурӣ ҷӯянд ва роҳи итоатро пеш гиранд.