Аль-Араф сүрәсе — Аять 135

Сүзләрнең мәгънәләре:

• Риҗз — ґәзаб, афәт, яки тавылган авыру (бу урында — тавыл, корсак авыруы).
• Кәшәфнә — ачтык, бетердек, күтәрдек.
• Әҗәл — билгеләнгән вакыт, мөддәт.
• Бәлигуһ — аңа ирешүчеләр, җитүчеләр.
• Йәнкүсүн — вәгъдәне бозалар, антны ташлыйлар.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә Фиргавен һәм аның кавеменә төрле ґәзаблар җибәргән иде: тавыл, чикерткә, бет, бакалар һәм кан — болар барысы да аларның имансызлыгы өчен сынау иде. Алар Муса галәйһиссәламгә ялынып: "Әгәр Раббыңнан безнең өчен дога кылсаң, бу ґәзабларны бетерсә, без сиңа ышанырбыз һәм Исраил улларын синең белән җибәрербез", — диделәр. Муса галәйһиссәлам дога кылды, һәм Аллаһы Тәгалә ґәзабны вакытлыча күтәрде. Ләкин аларга билгеләнгән мөддәт — ґәзабның кайтачак вакыты — якынлашканда, алар вәгъдәләрен бозып, имансызлыкта кала бирделәр һәм Мусага буйсынмадылар. Аларның бу гамәле — нинди дә булса могҗиза яки рәхмәт күрсәтүгә карамастан, аларның йөрәкләре таш кебек каты булуын күрсәтә. Алар һәр ґәзаб килгәндә тәүбә итәргә вәгъдә бирәләр, ә ґәзаб бетүгә, яңадан хыянәт итәләр иде. Бу аларның тулысынча һәлакәткә дучар булуларына сәбәп булды, чөнки Аллаһы аларны диңгезгә батырып һәлак итте.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Аллаһы Тәгаләнең рәхмәте киң — Ул ґәзабны вакытлыча булса да күтәрә, кешеләргә тәүбә итәргә мөмкинлек бирә.
2. Вәгъдә бозу — бик зур гөнаһ, аеруча Аллаһыга һәм Аның пәйгамбәрләренә бирелгән вәгъдәләрне үтәмәү.
3. Ґәзаб килгәндә генә тәүбә итү, ә рәхәт вакытта имансызлыкта калу — ике йөзлелек билгесе, бу Аллаһы тарафыннан җәзага тартылуга китерә.
4. Аллаһының ґәзабы кичектерелсә дә, ул билгеләнгән вакытта һичшиксез киләчәк — бу мөэминнәргә сабыр итәргә һәм Аллаһының вәгъдәсенә ышанырга өйрәтә.
5. Бу аять мөэминнәргә Аллаһыга бирелгән вәгъдәләрне нык тотарга һәм һәр хәлдә тәүфыйкый булырга өнди.