Sure A'râf — Ayet 135

Kelime Anlamları:

• Ricz (الرِّجْزُ): Azap, bela, ceza. Burada Firavun kavmine gönderilen tufan, çekirge, haşere, kurbağa ve kan gibi musibetler kastedilmiştir.
• Ecel (أَجَلٍ): Belirlenmiş süre, vade. Burada kendilerine tanınan süre, yani helak edilecekleri ana kadar geçecek olan zaman dilimidir.
• Yenküsûn (يَنكُثُونَ): Ahdi bozmak, sözünden dönmek, verdikleri sözü çiğnemek.

Tefsir:

Allah Teâlâ, Firavun ve kavmine, iman etmeleri ve Musa (a.s.)'a verdikleri sözü tutmaları için pek çok musibet göndermişti. Her seferinde bu belalar onları kuşattığında, zor durumda kalıp Musa'ya yalvarıyorlar, "Eğer bu azabı bizden kaldırırsan, sana kesin olarak iman edeceğiz ve İsrailoğullarını seninle birlikte göndereceğiz" diye söz veriyorlardı. Ancak Allah, merhameti gereği o azabı onlardan kaldırdığında, kendilerine tanınan süre içinde verdikleri sözü derhal bozuyorlar, küfür ve inatlarında direnmeye devam ediyorlardı.

Bu ayet, insanın zorluk anında gösterdiği teslimiyetin, rahata kavuşunca nasıl unutulduğunu çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer. Onlar, azap geldiğinde yalvarıp yakaran, ancak sıkıntı geçince verdikleri sözü hiçe sayan bir topluluktu. Hâlbuki Allah onlara defalarca fırsat tanımış, tövbe kapısını açık tutmuştu. Fakat onlar her seferinde bu fırsatı tepmiş, nankörlüklerini sürdürmüşlerdir. Nihayetinde bu inatları, onları denizde boğulmak suretiyle helak edilmeye götürmüştür.

Bu kıssadan alınacak büyük dersler vardır: İnsan, sıkıntı anında Allah'a yönelmeli, ancak rahata kavuşunca da bu yönelişini korumalıdır. Verdiği sözde durmak, müminin en önemli vasıflarındandır. Allah'ın mühlet vermesi, asla O'nun unuttuğu veya affettiği anlamına gelmez; bilakis bu, kulların tövbe etmesi için bir fırsattır. Bu fırsatı değerlendirmeyenler, sonunda pişmanlık duyacakları bir akıbetle karşılaşırlar. Rabbimiz bizleri, sözünde duran, imanında sebat eden ve her hâlükârda O'na yönelen kullarından eylesin.