Sura Al-A'raf — Werset 139

Znaczenie słów:

• مُتَبَّرٌ – zniszczone, unicestwione, skazane na zagładę.
• مَا هُمْ فِيهِ – to, w czym trwają, czyli ich bałwochwalstwo i politeizm.

Interpretacja (Tafsir):

Bóg – Wysławiony – przekazuje nam słowa wypowiedziane przez proroka Mojżesza (Musę) – pokój z nim – do jego ludu, gdy zobaczył, jak czczą złotego cielca. Zwracając się do nich, powiedział: „Zaprawdę, ci ludzie – którzy trwają przy oddawaniu czci bożkom – to, w czym są pogrążeni, zostanie zniszczone i unicestwione. Ich bałwochwalstwo i wszystkie uczynki, które w tym stanie popełniają, są daremne i puste, nie przyniosą im żadnej korzyści ani nie uratują ich przed karą Boga, jeśli nie porzucą tej drogi i nie powrócą do wiary w Jedynego Boga.”

Oznacza to, że ich kult bożków jest skazany na całkowitą zagładę – zarówno sama praktyka, jak i jej skutki. Wszystko, co czynią w tym stanie – nawet jeśli wydaje się im, że jest to dobre – jest pozbawione wartości w oczach Boga, ponieważ zostało zbudowane na fundamencie politeizmu (szirku). Jeśli nie nawrócą się i nie uwierzą, spotka ich zniszczenie, a ich dzieła obrócą się wniwecz.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Znikomość bałwochwalstwa i politeizmu – każda forma oddawania czci komukolwiek lub czemukolwiek poza Bogiem jest skazana na unicestwienie. Nie ma w niej żadnej trwałej wartości ani mocy.
2. Czystość wiary jako warunek przyjęcia uczynków – dobre uczynki nie zostaną przyjęte przez Boga, jeśli będą zmieszane z politeizmem. Wiara w Jedynego Boga jest fundamentem, na którym dopiero można budować czyny, które mają znaczenie.
3. Ostrzeżenie przed złudzeniem – człowiek może myśleć, że jego praktyki religijne są słuszne, a jednak mogą być całkowicie daremne, jeśli opierają się na fałszywych podstawach. Dlatego należy stale badać i weryfikować swoje przekonania oraz sposób oddawania czci Bogu.
4. Nadzieja dla błądzących – werset ten, choć jest ostrzeżeniem, niesie też nadzieję: jeśli ludzie porzucą fałszywe praktyki i powrócą do prawdy, mogą uniknąć zagłady. Bóg nie pozostawia człowieka bez drogi ratunku.
5. Prawdziwa wartość uczynków – wartość czynów nie zależy od ich ilości ani od tego, jak są postrzegane przez ludzi, lecz od tego, czy są zgodne z wolą Boga i czy wynikają z czystej wiary. To uczy nas pokory i szczerości w dążeniu do Boga.