ซูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ — อายะฮฺ 153

คำอธิบายคำศัพท์สำคัญในโองการ:

• السَّيِّئَاتِ (อัสซัยyiอะอัต) หมายถึง บาปและความชั่วทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ หรือการฝ่าฝืนคำสั่งใช้ในเรื่องอื่น ๆ
• تَابُوا (ตาบู) หมายถึง การกลับเนื้อกลับตัว สำนึกผิด และหันกลับมาหาอัลลอฮ์อย่างจริงใจ
• لَغَفُورٌ (ละเฆาะฟูร) คือ ผู้ทรงอภัยอย่างยิ่ง ครอบคลุมการอภัยบาปทั้งปวง
• رَّحِيمٌ (เราะฮีม) คือ ผู้ทรงเมตตาเสมอ ซึ่งความเมตตาของพระองค์จะติดตามผู้ที่กลับตัวกลับใจ

การตีความโองการ:

โองการนี้กล่าวถึงผู้ที่ได้กระทำความผิดและบาปต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นบาปใหญ่คือการตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ หรือบาปอื่น ๆ ที่เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งใช้ของพระองค์ ต่อมาพวกเขาได้สำนึกผิดและกลับเนื้อกลับตัวจากบาปเหล่านั้น ด้วยการศรัทธาอย่างมั่นคงต่ออัลลอฮ์ และเลิกปฏิบัติสิ่งที่เคยทำผิดพลาดมา หันมาปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของพระองค์อย่างจริงจัง

อัลลอฮ์ทรงยืนยันแก่ท่านเราะซูลว่า แท้จริงพระเจ้าของท่านนั้น หลังจากที่พวกเขาสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจแล้ว พระองค์ทรงเป็นผู้ให้อภัยอย่างยิ่งแก่พวกเขา ทรงปกปิดความผิดของพวกเขามิให้ต้องอับอาย และทรงเมตตาต่อพวกเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด รวมถึงผู้ที่อยู่ในสภาพเดียวกันกับพวกเขาจากหมู่ผู้กลับตัวกลับใจทั้งหลายด้วย

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากโองการ:

1. ประตูแห่งการอภัยโทษของอัลลอฮ์เปิดกว้างสำหรับทุกคน ไม่ว่าบาปที่ทำไว้จะมากมายเพียงใดก็ตาม ตราบใดที่ยังมีการสำนึกผิดและกลับตัวกลับใจอย่างจริงใจ
2. การกลับตัวกลับใจที่แท้จริงต้องประกอบด้วยสองสิ่งพร้อมกัน คือ การละทิ้งบาป และการศรัทธาอย่างมั่นคงต่ออัลลอฮ์
3. ความเมตตาของอัลลอฮ์มีเหนือกว่าความโกรธของพระองค์ เมื่อบ่าวกลับมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงอภัยและเมตตาตอบแทน
4. โองการนี้ให้ความหวังและกำลังใจแก่ผู้ที่เคยหลงผิด ไม่ให้สิ้นหวังในความเมตตาของอัลลอฮ์ และรีบกลับตัวก่อนที่เวลาจะสายเกินไป
5. การที่อัลลอฮ์ทรงเรียกพระองค์เองว่า "ผู้ทรงอภัย" และ "ผู้ทรงเมตตา" ซ้ำ ๆ ในโองการนี้ เป็นการย้ำเตือนให้มนุษย์ตระหนักว่าคุณธรรมสองประการนี้เป็นแก่นแท้ของพระองค์ที่มีต่อบ่าวผู้กลับตัว