ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 172

የቃላት ፍችዎች፡-

• «ዙሩሪያተሁም» (ዘሮቻቸውን)፡- ከአዳም ልጆች ጀርባዎች (ቅላቶች) የተወለዱትን ትውልዶች ሁሉ ማለት ነው።
• «አሽሃደሁም» (አስመሰከራቸው)፡- እንዲመሰክሩ አደረጋቸው፣ ማለትም አስገነዘባቸው።
• «በላ» (አዎን)፡- የማረጋገጫ ቃል ሲሆን «አዎን፣ እርስዎ ጌታችን ነዎት» ማለት ነው።
• «ጋፊሊን» (ዘንጊዎች)፡- የማናውቁ፣ ያልተገነዘብን ማለት ነው።

የአንቀጹ ማብራሪያ፡-

(አንተ መሐመድ ሆይ!) ጌታህ ከአዳም ልጆች ጀርባዎች (ከአባቶቻቸው ቅላቶች) ዘሮቻቸውን ባወጣ ጊዜ የነበረውን ነገር አስታውስ። ይህም ማለት አላህ የአዳምን ልጆች ሁሉ ከአባቶቻቸው ጀርባዎች እንደ ጥቃቅን ጉንዳኖች አውጥቶ አሰለፋቸው። ከዚያም በፍጥረታቸው ውስጥ ያስቀመጠውን የማወቅ ችሎታ (ፍጥረታዊ እውቀት) በመጠቀም እራሳቸውን እንዲመሰክሩ አደረጋቸው፤ «እኔ ጌታችሁ አይደለሁምን?» በማለት ጠየቃቸው። ሁሉም በአንድነት መልሰው፡- «አዎን፣ አንተ ጌታችን ነህ፣ መስክረናል» አሉ። ይህን ቃል ኪዳን የወሰደባቸው በትንሣኤ ቀን «እኛ ከዚህ ነገር ዘንጊዎች ነበርን፣ አላወቅንም» እንዳይሉ ነው። ማለትም አላህ ይህን ቃል ኪዳን የወሰደባቸው ምክንያት በትንሣኤ ቀን ምንም ሰበብ እንዳያቀርቡ ነው፤ ምክንያቱም የአላህ ማስረጃ በእነሱ ላይ ተረጋግጧልና። ስለዚህ በዚያ ቀን «እኛ ስለዚህ የማናውቅ ነበርን» የሚል ሰበብ ማቅረብ አይችሉም፤ ምክንያቱም የአላህን ጌትነት የሚያረጋግጥ እውቀት በፍጥረታቸው ውስጥ ተቀምጦላቸዋልና።

ከአንቀጹ የተገኙ ጥቅሞች፡-

1. አላህ ለሰው ልጆች ሁሉ የጌትነቱን ማስረጃ በፍጥረታቸው ውስጥ አስቀምጧል፤ ስለዚህ ማንም ሰው አላህን ሳያውቅ መቅረት ሰበብ የለውም።
2. ይህ ቃል ኪዳን የሰውን ልጅ ክብር ያሳያል—አላህ ከፍጥረታት ሁሉ መካከል ለሰው ልጆች ብቻ ይህን ልዩ ክብር የሰጣቸው መሆኑን ያሳያል።
3. የአላህ ማስረጃ በሰው ላይ የተሟላ ነው፤ ስለዚህ በትንሣኤ ቀን ሰበብ ማቅረብ አይቻልም፤ ይህ የአላህን ፍትሕ ያሳያል።
4. አንቀጹ የአላህን ጌትነት እና አንድነት በማወቅ ላይ የሰውን ተፈጥሮአዊ ዝንባሌ ያስረዳል፤ ይህም ወደ እስልምና ለመግባት ቀላል ያደርገዋል።
5. አንቀጹ ሰው ወደ አላህ የሚመለስበትን መንገድ ያብራራል—የራሱን ፍጥረት በማሰብ ወደ ፈጣሪው እንዲመለስ ያነሳሳዋል።