سورت اعراف — آیت 5

د کلمو معناګانې:

• دَعْوَاهُمْ: د دوی وينا، سوال، يا زارۍ او تضرع.
• بَأْسُنَا: زموږ عذاب او سزا.

د آيت تفسير:

کله چې زموږ عذاب او سزا د دوی (مجرمو او کافرانو) ته راغله، نو د دوی وينا او زارۍ دا نه وه چې استغفار وکړي، يا له ځانه دفاع وکړي، او نه يې د نجات هيله وکړه. بلکه د دوی يواځينۍ خبره دا وه چې په خپله ژبه يې اعتراف وکړ چې: "بېشکه موږ له پخوا څخه ظالمان وو." دوی په خپلو ځانونو باندې اعتراف وکړ چې د کفر او ګناه په کولو سره يې ظلم کړی و، او دا چې دوی د دې عذاب مستحق وو. خو دا اعتراف يې په داسې وخت کې و چې هيڅ ګټه يې نه درلوده، ځکه چې عذاب راغلی و او د توبې دروازه تړل شوې وه.

فايدې:

1. دا چې ظلم او کفر د الله تعالی د عذاب سبب ګرځي، او هر څوک چې په ځان او نورو ظلم کوي، بايد له الله تعالی څخه ووېري.
2. په دې پوهيږو چې اعتراف په هغه وخت کې چې عذاب راشي، هيڅ ګټه نه لري؛ نو بايد ژر تر ژره توبه وکړو، مخکې له دې چې د توبې وخت پای ته ورسيږي.
3. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د الله تعالی رحمت ته تر مرګ او عذاب مخکې ورجاء وکړو، او له ګناهونو څخه توبه وباسو، ځکه چې الله تعالی د توبې کوونکو توبه قبلوي.
4. په دې کې د الله تعالی عدل او حکمت ښکاره دی، چې کله يې عذاب رالېږي، نو مجرمان پخپله اعتراف کوي چې دوی ظالمان وو، او دا د الله تعالی پر بندګانو باندې حجت بشپړوي.