Sure A'râf — Ayet 5

Kelime Anlamları:

• Dâvâları: Sözleri, yakarışları, çağrıları
• Be'sünâ: Azabımız, şiddetli cezamız
• Zâlimîn: Zalimler, kendilerine yazık edenler, haddi aşanlar

Tefsir:

Bu âyet, azap geldiği anda inkârcıların içine düştükleri acizliği ve pişmanlığı gözler önüne seriyor. Onlar, daha önceki hayatlarında büyüklenir, hakikati inkâr eder ve peygamberlere karşı çıkarlardı. Fakat azabımız onları kuşattığında, o kibir ve gurur bir anda yok oldu. Yalvaracak, kurtuluş çaresi arayacak güçleri bile kalmadı. Dillerinden dökülen tek söz, yaptıkları kötülükleri itiraf etmek oldu: "Biz gerçekten zalimlerdik."

Bu itiraf, onların kalplerindeki iman kıvılcımının tamamen sönmediğini gösteriyor; ancak bu itiraf, azap geldikten sonra yapıldığı için kendilerine hiçbir fayda sağlamadı. Çünkü Allah Teâlâ, kullarını uyarmış, peygamberler göndermiş ve kitaplar indirmişti. Onlar ise bu uyarılara kulak vermediler. Tövbe kapısı, dünya hayatında açıkken kapatmadılar; azap geldiğinde ise tövbe etme fırsatı ellerinden alındı.

Bu âyet, bizlere çok önemli bir ders veriyor: Pişmanlık ve tövbe, vakit geçmeden, fırsat eldeyken yapılmalıdır. İnsan, hatasını kabul edip Allah'a yöneldiğinde, O'nun rahmeti sonsuzdur ve tövbeyi kabul eder. Ancak ölüm gelip çattığında veya azap baş gösterdiğinde yapılan itiraf, sadece bir pişmanlık ifadesi olarak kalır ve kişiye kurtuluş sağlamaz.

Sevgili kardeşim! Bu âyet, Allah'ın rahmetinin ne kadar geniş olduğunu da hatırlatıyor. Çünkü O, kullarının tövbe etmesini bekler ve onları bağışlamaktan hoşnut olur. Öyleyse bizler, henüz fırsat varken, hatalarımızı itiraf edip Rabbimize yönelmeliyiz. O'nun kapısı her zaman açıktır; yeter ki bizler samimi bir kalple O'na dönelim. Unutmayalım ki, gerçek kurtuluş, azap gelmeden önce yapılan tövbe ve itaattedir. Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyelim, ama O'nun azabından da gafil olmayalım. İşte bu denge, müminin hayatında her zaman var olmalıdır.