සූරා අල්-ආරාෆ් — ආයාත් 5

වචනවල අර්ථ:

• دَعْوَاهُمْ – ඔවුන්ගේ කෑගැසීම, ආයාචනය හෝ ප්රකාශය
• بَأْسُنَا – අපගේ දඬුවම, ග්රහණය
• ظَالِمِينَ – අපරාධකරුවන්, සීමාව ඉක්මවූවන්

පැහැදිලි කිරීම:

මෙම උතුම් වාක්‍යයෙන් අල්ලාහ් තආලා අපට දන්වන්නේ පෙර සමූහයන්ට ඔවුන්ගේ නපුරු ක්‍රියා නිසා දඬුවම පැමිණි අවස්ථාවේ ඔවුන්ගේ තත්ත්වය කෙබඳු වූයේද යන්නයි. ඔවුන්ට අපගේ දඬුවම පැමිණි විට, ඔවුන් බේරීමට කළ හැකි ආයාචනයක්, ප්‍රකාශයක් හෝ උපායක් නොවීය. ඔවුන්ට කළ හැකි වූයේ එකම දෙයක් පමණි — ඔවුන් තමන්ටම මෙසේ පවසා ගැනීම හෝ පිළිගැනීමය: "සැබැවින්ම අපි අපරාධකරුවන් වී සිටියෙමු." එනම්, ඔවුන් තම අපරාධ, ප්‍රතික්ෂේප කිරීම් සහ සීමාව ඉක්මවා යාම් පිළිබඳව ප්‍රසිද්ධියේ පාපොච්චාරණය කළහ. නමුත් එම පාපොච්චාරණය ඔවුන්ට කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් ගෙන දුන්නේ නැත, මන්ද එය දඬුවම දැකීමෙන් පසුව, එයින් ගැලවීමට ක්‍රමයක් නොමැති විට සිදු කළ බැවිනි. එය ප්‍රමාද වූ පසුතැවීමක් වූ අතර, එය පිළිගනු නොලැබේ. එය ඔවුන්ගේ අසරණභාවය සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීම ප්‍රකාශ කරන බවට සාක්ෂියක් විය.

උපදේශ සහ පාඩම්:

1. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණීමට පෙර, ජීවිතයේදීම පසුතැවීමට හා යහපත් ක්‍රියා කිරීමට ඉක්මන් විය යුතුය. මන්ද, දඬුවම පැමිණි පසු පසුතැවීම පිළිගනු නොලැබේ.
2. අපරාධකරුවාට ඔහුගේ අපරාධය පිළිබඳව දැනුමක් ඇත, නමුත් එය ඔහුට ප්‍රයෝජනවත් වන්නේ එයින් ඈත් වී අල්ලාහ් වෙත ආපසු යාමට ඉක්මන් වන විට පමණි.
3. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පැමිණෙන විට, කිසිදු ආයාචනයක් හෝ ප්‍රකාශයක් එය වළක්වාලිය නොහැක. එබැවින් ඥානවන්තයා වන්නේ එම දඬුවමට පෙර අල්ලාහ්ගේ කරුණාව සහ සමාව ලබා ගැනීමට ඉක්මන් වන තැනැත්තාය.
4. මෙම ආයාතය අල්ලාහ්ගේ යුක්තිය පිළිබඳව අපට මතක් කර දෙයි — ඔහු කිසිවෙකුට අපරාධයක් නොකරයි, නමුත් ඔවුන් තමන්ටම අපරාධ කර ගත් බැවින් ඔවුන්ට දඬුවම් ලැබේ.
5. අල්ලාහ් තආලා ඉවසිලිවන්තය, ප්‍රමාද කරන්නෙකු වුවද, නොසලකා හරින්නෙකු නොවේ. එබැවින් පව්කාරයා අල්ලාහ්ගේ දයාව ගැන බලාපොරොත්තු සුන් නොවිය යුතු අතර, ඔහුගේ දඬුවමෙන් ආරක්ෂිත යැයි ද හැඟිය යුතු නොවේ.