Surja El-A'raf — Ajet 5

Kuptimet e fjalëve:

• "Da'vahum" (دَعْوَاهُمْ): këtu do të thotë thirrja, lutja ose thënia e tyre.
• "Be'suna" (بَأْسُنَا): ndëshkimi dhe dënimi Ynë i ashpër.
• "Inna kunnā zalimīn" (إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ): Ne ishim vërtet të padrejtë ndaj vetes sonë.

Tefsiri i ajetit:

Kur popujt e mëparshëm refuzuan të dëgjonin thirrjen e pejgamberëve të tyre dhe vazhduan në mosbesim e mëkate, Allahu ua dërgoi dënimin e Tij të ashpër. Por kur u erdhi ai dënim dhe e panë se ishte e pamundur ta shmangnin, nuk patën asnjë fjalë tjetër përveçse pranuan gabimin e tyre dhe thanë: "Ne ishim vërtet të padrejtë ndaj vetes sonë, sepse mohuam të vërtetën dhe nuk iu bindëm të dërguarve të Allahut." Megjithatë, ky pranim dhe rrëfim erdhi në një kohë kur nuk kishte më dobi, sepse dënimi tashmë ishte zbritur dhe pendimi në atë moment nuk pranohej.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njeriu duhet të nxitojë në pendim dhe kthim te Allahu para se të vijë dënimi, sepse pendimi pas ardhjes së dënimit nuk është i dobishëm.
2. Pranimi i gabimit dhe i padrejtësisë ndaj vetes është shenjë e ndërgjegjes së zgjuar, por duhet bërë në kohën e duhur, jo kur është vonë.
3. Ky ajet na mëson se Allahu është i mëshirshëm dhe i falë atë që pendohet para se t'i vijë dënimi, prandaj duhet të shfrytëzojmë kohën e shëndetit dhe mundësisë për t'u kthyer tek Ai.
4. Islami na fton të jemi të sinqertë me veten tonë dhe të mos e shtyjmë pendimin, sepse askush nuk e di se kur do t'i vijë fundi.