ซูเราะฮฺ อัล-อะรอฟ — อายะฮฺ 5

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• دَعْوَاهُمْ (ดะอ์วาฮุม) หมายถึง คำพูด การวิงวอน หรือการกล่าวอ้างของพวกเขา
• بَأْسُنَا (บะอ์ซุนา) หมายถึง ความรุนแรง การลงโทษ หรือความหายนะจากเรา
• ظَالِمِينَ (ซอลิมีน) หมายถึง ผู้อธรรม ผู้อัธรรมต่อตนเองด้วยการทำบาปและปฏิเสธศรัทธา

การตีความหมาย:

เมื่อการลงโทษอันรุนแรงจากอัลลอฮ์ได้มาถึงพวกเขา ณ เวลานั้น คำพูดสุดท้ายของพวกเขามิได้เป็นอย่างอื่นนอกจากพวกเขายอมรับสารภาพว่า "แท้จริงพวกเราเป็นผู้อธรรม" พวกเขาได้ยอมรับความผิดของตนเองที่ได้กระทำการอธรรมต่อตัวเองด้วยการปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และได้กระทำบาปมากมายในแผ่นดิน แต่การสารภาพในเวลานั้นย่อมไม่เกิดประโยชน์อันใดอีกต่อไป เพราะมันเป็นการยอมรับหลังจากที่การลงโทษได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่การสำนึกผิดก่อนที่จะถูกทำลาย

พวกเขาได้วิงวอนและกล่าวสารภาพในเมื่อการสารภาพนั้นไม่เป็นประโยชน์อีกต่อไป พวกเขายอมรับว่าตนเป็นผู้กระทำผิดจริง แต่การยอมรับในยามที่ความหายนะมาถึงแล้วนั้นมิได้ช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากการลงโทษแต่อย่างใด

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การยอมรับความผิดและการสารภาพบาปควรเกิดขึ้นก่อนที่การลงโทษจะมาถึง เพราะการสารภาพในยามที่สายเกินไปย่อมไม่มีประโยชน์
2. การอธรรมต่อตนเองด้วยการปฏิเสธศรัทธาและการทำบาปเป็นสาเหตุแห่งความหายนะ และทุกคนจะต้องรับผลของการกระทำของตนเอง
3. อัลลอฮ์ทรงล่าช้าในการลงโทษเพื่อเปิดโอกาสให้มนุษย์ได้กลับตัว แต่เมื่อการลงโทษมาถึงแล้ว มนุษย์จะตระหนักถึงความผิดของตนอย่างชัดเจน
4. บทเรียนนี้สอนให้เรารีบกลับตัวกลับใจต่ออัลลอฮ์ก่อนที่ความตายหรือการลงโทษจะมาถึงเรา และไม่ควรประมาทในการทำความดี