اعراف سۈرىسى — ئايەت 5

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

• «دَعْوَاهُمْ»: ئۇلارنىڭ دەۋاسى، يالۋۇرۇشى ۋە سۆزى.
• «بَأْسُنَا»: بىزنىڭ ئازابىمىز، جازامىز.
• «ظَالِمِينَ»: زۇلۇم قىلغۇچىلار، ئۆزلىرىگە زۇلۇم قىلغۇچىلار.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئۇلارغا بىزنىڭ ئازابىمىز كەلگەن چاغدا، ئۇلارنىڭ قىلغان يالۋۇرۇشى ۋە سۆزى پەقەت «بىز ھەقىقەتەن زۇلۇم قىلغۇچىلار ئىدۇق» دېيىشتىن ئىبارەت بولدى. يەنى ئۇلار ئازاب كەلگەندە ئۆزلىرىنىڭ كۇفرى ۋە گۇناھلىرىنى ئېتىراپ قىلدى، ئەمما بۇ ئېتىراپ ئۇلارغا ھېچقانداق پايدا بەرمىدى، چۈنكى ئېتىراپ قىلىش ۋاقتى ئۆتۈپ كەتكەن ئىدى. ئۇلار ئازابقا لايىق ئىكەنلىكلىرىنى ئۆزلىرى ئېتىراپ قىلدى، لېكىن بۇ ئېتىراپ ئۇلارنى ئازابتىن قۇتقۇزالمىدى.

بۇ ئايەتتىن ئىبرەت شۇكى، ئىنسان ئازاب كەلگەندە ئەمەس، بەلكى ھاياتىدا ۋاقتىدا تەۋبە قىلىشى ۋە ئۆزىنىڭ خاتالىقلىرىنى تۈزىتىشى كېرەك. ئاللاھ تائالا بىزگە پۇرسەت بېرىۋاتقاندا، ئۇنىڭ بۇيرۇقلىرىغا بويسۇنۇش، گۇناھلاردىن يىراق تۇرۇش ۋە ئۆزىمىزنىڭ ئەمەلىرىنى ياخشىلاشقا تىرىشىشىمىز لازىم. ئاللاھنىڭ ئازابى كەلگەندە قىلىنغان ئېتىراپ ۋە پۇشايمان ئەندى پايدا بەرمەيدۇ. شۇڭا، ھەر ۋاقىت ئاللاھقا يۈزلىنىپ، تەۋبە قىلىپ، ياخشى ئەمەللەرنى قىلىش بىزنىڭ ئەڭ ياخشى يولىمىزدۇر. ئاللاھ بىزنى ھىدايەت قىلسۇن ۋە ئازابىدىن ساقلىسۇن.