Surat Al-A'raf — Ayat 85

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• مَدْيَنَ (Madyan): Iku jeneng sawijining kutha lan kaum, dijupuk saka jeneng Madyan bin Ibrahim.
• أَخَاهُمْ (akhaahum): Sedulure ing nasab/turunan, dudu sedulur ing agama.
• بَيِّنَةٌ (bayyinah): Bukti kang cetha lan terang saka Gusti Allah.
• الْكَيْلَ (al-kail): Takaran, yaiku nalika adol barang nganggo takaran.
• الْمِيزَانَ (al-mizan): Timbangan.
• تَبْخَسُوا (tabkhasu): Ngurangi, nyuda hak-hake wong liya.
• أَشْيَاءَهُمْ (asyyaa'ahum): Barang-barang utawa hak-hake wong liya.

2) Katrangan ayat:

Gusti Allah nyritakake yen Panjenengane ngutus Nabi Syu'aib 'alaihissalam marang kaum Madyan. Nabi Syu'aib iku sedulure kaum Madyan ing bab turunan, dudu ing bab agama, amarga dheweke wong mukmin dene kaum Madyan padha kafir. Nabi Syu'aib kondhang minangka juru dakwah kang apik lan alus tembunge, mula disebut "khatibul anbiya" utawa juru khutbah para nabi.

Nabi Syu'aib banjur ngajak kaume: "He para kaumku, padha nyembaha marang Gusti Allah, ora ana sesembahan kang pantes disembah kajaba Panjenengane. Wis teka marang kowe bukti kang cetha saka Pangeranmu, yaiku tanda-tanda lan hujjah kang nuduhake benering apa kang dakgawa."

Sawise ngajak tauhid, Nabi Syu'aib banjur ngelingake bab muamalah utawa urusan dagang. Kaum Madyan iku kondhang seneng ngurangi takaran lan timbangan nalika adol, sarta seneng ngurangi hak-hake wong liya. Mula dheweke ngandika: "Padha nyampurnakna takaran lan timbangan, aja padha ngurangi hak-hake wong liya, lan aja padha gawe kerusakan ing bumi iki sawise bumi iki wis didandani."

Tegese, sadurunge tekane para nabi, manungsa padha urip ing kebodohan lan kerusakan. Bareng Gusti Allah ngutus para rasul lan nurunake syariat, bumi dadi apik lan tentrem. Mula aja padha gawe kerusakan maneh kanthi kafir lan maksiat.

Ing pungkasan, Nabi Syu'aib ngandika: "Kabeh iku luwih apik kanggo kowe, yen kowe padha percaya marang pangandikanku lan padha nglakoni syariat Allah." Tegese, nindakake keadilan, jujur ing dagang, lan taat marang Allah iku luwih apik ing donya lan akhirat.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen tauhid, yaiku nyembah Allah wae, iku dadi dhasar utama ing urip. Kabeh nabi wiwit saka Nabi Nuh nganti Nabi Muhammad padha ngajak marang tauhid.
• Ayat iki nuduhake yen agama Islam ora mung ngatur bab ibadah, nanging uga ngatur bab muamalah, kayata dagang, takaran, lan timbangan. Islam iku agama kang adil lan ngajeni hak-hake manungsa.
• Wong kang ngurangi takaran lan timbangan iku kalebu tumindak zalim lan dosa gedhe, amarga njupuk hak wong liya kanthi cara kang ora bener.
• Ayat iki ngelingake yen gawe kerusakan ing bumi, kayata kafir, maksiat, lan tumindak zalim, iku dilarang banget. Bumi iki wis didandani dening Allah lumantar para nabi, mula kudu dijaga, ora dirusak.
• Nindakake kabecikan lan keadilan iku luwih apik lan nguntungake kanggo manungsa, ora mung ing donya nanging uga ing akhirat.
• Ayat iki mbuktekake yen Islam iku agama kang kebak berkah lan kasih sayang, amarga kabeh aturane mesthi kanggo kebaikan manungsa dhewe. Mula ayo padha tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga kabeh isine iku kanggo kabegjaning urip kita ing donya lan akhirat.