Сураи Аль-Мааридж — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• «مَسَّهُ»: ба ӯ расид, гирифтор шуд.
• «الشَّرُّ»: бадӣ, ранҷу азоб, беморӣ ва танғастӣ.
• «جَزُوعًا»: бесабр, шикояткунанда, нотавон дар баробари сахтиҳо.

1. Тафсири оят:

Инсон табиатан чунон офарида шудааст, ки ҳангоми ба ӯ расидани бадӣ — беморӣ, танғастӣ ё дигар сахтиҳо — бисёр бесабр мешавад ва шикоят мекунад. Ӯ дар вақти хушӣ ва фаровонӣ низ бахил аст ва молро нигоҳ медорад. Ин сифатҳо хоси инсонанд, магар онҳое, ки намозро барпо медоранд ва ҳамеша онро адо мекунанд, ва онҳое, ки дар молҳояшон ҳаққи муайян — закот — барои гадоён ва бенавоён ҷудо мекунанд, ва онҳое, ки ба рӯзи ҳисобу ҷазо имон доранд ва худро барои он бо амалҳои солеҳ омода месозанд, ва онҳое, ки аз азоби Парвардигорашон метарсанд — зеро касе набояд аз азоби Парвардигораш дар амон бошад — ва онҳое, ки фарҷҳои худро аз ҳаром нигоҳ медоранд, магар бо ҳамсарон ва канизонашон, ки дар ин ҳолат маломат намешаванд.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бесабрӣ ва шикоят дар вақти сахтиҳо сифати табиии инсон аст, аммо имон ва намоз метавонад ин сифатро ислоҳ кунад.
• Даъват ба сабр ва таваккул ба Худованд дар ҳамаи ҳолатҳо.
• Намоз ва амалҳои солеҳ воситаи муҳими тарбияи нафс ва раҳоӣ аз сифатҳои нописандида мебошанд.
• Закот ва дастгирии бенавоён қалбро аз бахилӣ ва худбинӣ пок месозад.
• Имон ба рӯзи ҳисоб ва тарс аз азоби Худо инсонро ба амалҳои нек водор мекунад.
• Нигоҳ доштани фарҷ аз ҳаром покии ахлоқӣ ва иҷтимоиро таъмин мекунад.
• Ҳамаи ин сифатҳо мусулмонро ба сӯи камолоти инсонӣ ва наздикии Худованд ҳидоят мекунанд.