Сураи Аль-Мааридж — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• «وَجَمَعَ»: ҷамъ кард, гирд овард.
• «فَأَوْعَىٰ»: пас онро дар зарфу анбор нигаҳ дошт ва маҳфуз дошт, яъне дар хазона ҷой дод ва аз он баҳра набахшид.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тасвири ҳоли он касест, ки дар дунё аз ҳақ рӯй гардонда буд. Гуфта мешавад, ки вай молу сарватро ҷамъ кард ва онро дар анбору хазона нигаҳ дошт, то ки аз дастрасӣ берун бошад ва ба касе надиҳад. Ӯ дар ҷамъоварии дунё саъй кард, аммо ҳаққи Худоро аз он адо накард ва дар роҳи Худо набахшид. Ин амал сабаби ҳалокати ӯ гардид, зеро молеро, ки Худо ба ӯ дода буд, василаи некӣ ва садақа нагардонд, балки онро танҳо барои худ нигаҳ дошт ва аз ҳар чизе, ки ба дигарон фоида мерасонд, бахилӣ кард. Чунин шахс дар охират аз ҳасрат ва пушаймонӣ фоидае намебинад, зеро дунёи ӯ танҳо барои ҷамъоварӣ ва нигаҳдорӣ сипарӣ шуд, на барои тоъат ва некӯкорӣ.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки молу сарват амонат аст ва бояд ҳаққи Худо ва ҳаққи бандагон аз он адо шавад.
• Ҷамъоварии мол барои нигаҳдорӣ ва бахилӣ кардан, на барои садақа ва кӯмак, оқибати бад дорад.
• Ислом моро ба саховат, инфоқ ва кӯмак ба ниёзмандон тарғиб мекунад, то ки мол дар роҳи некӣ сарф шавад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки дунёи фонӣ набояд моро аз охират ғофил кунад ва мо бояд аз мол барои охирати худ захира кунем.
• Ҳар кас бояд бидонад, ки молеро, ки дар дунё ҷамъ мекунад, бо худ намебарад, балки амали нек ва садақаи ӯ боқӣ мемонад.