Аль-Мааридж сүрәсе — Аять 20

Сүзләрнең мәгънәләре:

• مَسَّهُ — аңа иреште, кагылды.
• الشَّرُّ — начарлык, авырлык, фәкыйрьлек, авыру кебек нәрсәләр.
• جَزُوعًا — бик сабырсыз, түземсез, кайгы-хәсрәтле.

Аять тәфсире:

Әйе, кеше үз табигате буенча бик сабырсыз һәм түземсез итеп яратылган. Аңа берәр начарлык ирешсә — фәкыйрьлек, авыру, югалту яки башка авыр хәл — ул шундук борчыла, түземсезлек күрсәтә, зарлана, сабырлыгын югалта. Ул авырлыкка чыдамсыз була, әйләнә-тирәсенә зарланып, кайгыга бирелә. Бу — кешенең җитешсезлеге, әмма ул иман һәм гыйбадәт аша төзәтелергә мөмкин. Чөнки Аллаһы Тәгалә мондый сыйфатларны төзәтеп, сабырлык һәм ышаныч белән алыштырырга өйрәтә. Кеше байлык-муллык белән масаеп, ярдәмнән баш тартса, авырлыкта да түземсезлек күрсәтә — бу ике хәл дә аның кимчелеген күрсәтә. Ләкин намаз укучы, Аллаһыга ышанып, аның рәхмәтенә өмет итүче мөэминнәр мондый түземсезлектән ерак торалар.

Гыйбрәтләр:

• Кеше үз табигатендә зәгыйфь, ләкин Аллаһы аңа сабырлык һәм түземлелек күрсәтер өчен юллар биргән.
• Авырлыклар вакытында зарлану урынына, сабыр итү һәм Аллаһыга таяну — мөэминнең матур сыйфаты.
• Бу аять безне дөньядагы сынауларга әзерләнергә, аларны иман белән каршыларга өнди.
• Кеше үз кимчелекләрен танып, аларны төзәтү өчен Аллаһыдан ярдәм сорарга тиеш.