Surat Al-Ma'arij — Ayat 20

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• مَسَّهُ (massa-hu): nyenggol utawa ngenani dheweke.
• الشَّرُّ (asy-syarru): ala, yaiku kaya penyakit, mlarat, utawa kesusahan.
• جَزُوعًا (jazu'an): wong kang gampang gumregah, ora sabar, lan akeh ngeluh nalika ketaman kesusahan.

1. Tafsir ayat:

Manungsa iku wis dadi watake gampang kelara-lara lan ora sabaran. Nalika dheweke ketaman barang kang ora kepenak, kayata lara, mlarat, utawa kesusahan liyane, dheweke banjur gumregah, akeh ngresula, lan ora bisa nahan atine. Watak iki minangka sipat kang lumrah ana ing manungsa, kajaba wong-wong kang duwe iman kang kuwat lan tansah nindakake ibadah kanthi ikhlas marang Allah. Wong kang kaya mangkono ora bakal kelangan sabar lan tansah pasrah marang kersane Allah, amarga dheweke ngerti yen kabeh kang dumadi iku ora liya mung saka panguwasane Allah lan mesthi ana hikmahe.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita yen sabar iku kalebu sipat kang kudu dilatih lan dijaga, amarga manungsa kanthi fitrahe gampang gumregah nalika ketaman kesusahan.
• Kita diajak supaya tansah nyedhaki Allah, amarga mung kanthi iman lan ibadah kang temen-temen ati kita bisa dadi kuwat lan ora gampang ngeluh nalika ketaman pacoban.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang ngerti kahanane manungsa, mula banjur menehi tuntunan supaya kita ora kelangan pangarep-arep lan tansah sabar ing saben kahanan.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat kanggo nindakake shalat lan amal saleh, amarga iku kabeh dadi sarana kanggo nguatake ati lan nyedhaki rahmat Allah.