Surja El-Ma'arixh — Ajet 20

Kuptimi i fjalëve:

• el-Ḥerru (الشَّرُّ): e keqja, varfëria, sëmundja, dhe çdo gjë që e dëmton njeriun.
• Xhezu‘an (جَزُوعًا): shumë i paduruar, i pikëlluar, që ankohet e humb durimin.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar e përshkruan natyrën e njeriut kur e godet e keqja, si varfëria, sëmundja apo ndonjë fatkeqësi tjetër. Në atë moment, njeriu bëhet shumë i paduruar dhe i pikëlluar, ankohet e humb shpresën, pa u mbështetur te durimi dhe te Allahu. Ky është realiteti i njeriut që nuk është i udhëzuar nga besimi i vërtetë – ai shqetësohet tepër për të keqen që e godet dhe nuk di ta përballojë me durim e bindje ndaj Zotit. Mirëpo, besimtarët që falen dhe që janë të lidhur me Allahun, ata ndryshojnë nga ky realitet; ata durojnë kur i godet e keqja dhe falënderojnë kur u vjen e mira, sepse zemrat e tyre janë të lidhura me Zotin dhe me shpërblimin e Tij.

Përfitimet që nxirren nga ky ajet:

1. Njeriu është i dobët nga natyra dhe pa ndihmën e Allahut nuk mund t’i përballojë vështirësitë; prandaj duhet t’i lutet Zotit dhe të kërkojë forcë prej Tij.
2. Besimi dhe namazi janë drita që e shpëtojnë njeriun nga padurimi dhe pikëllimi i tepërt; ai që është i lidhur me Allahun e gjen qetësinë edhe në momentet më të vështira.
3. Durimi në fatkeqësi është shenjë e besimit të fortë, dhe Allahu i do ata që durojnë dhe i shpërblen pa masë.
4. Ky ajet na mëson se jeta është provë; e keqja dhe e mira janë pjesë e saj, dhe i urti është ai që i përballon të dyja me durim e falënderim, duke e ditur se gjithçka është nga Allahu me urtësi të madhe.