سورت معارج — آیت 20

د معاني کلمو:

• مَسَّهُ: هغه ته ورسېدل، لمس کول.
• الشَّرّ: تکلیف، مصیبت، بې روزګي، ناروغي او هر ډول سختي.
• جَزُوعًا: ډېر بې زړه، کم زغمه، هغه څوک چې په مصیبت کې ژاړي او زړه تنګوي.

د آیت تفسیر:

دا آیت د انسان د طبیعت او فطرت په اړه خبر ورکوي چې کله انسان ته سختي، تکلیف، بې روزګي، ناروغي او یا کوم بل ډول مصیبت ورسیږي، نو هغه ډېر بې زړه او کم زغمه کیږي. په داسې حال کې چې کله هغه ته ښېګڼه او خوشحالي ورسیږي، نو هغه ډېر بخیل او منع کوونکی وي. دا د انسان طبیعي کمزوري ده چې په سختۍ کې زړه تنګوي او په خوشحالۍ کې له نورو سره شریکول نه غواړي.

خو الله تعالی په همدې آیتونو کې د هغو خلکو استثنا کړې چې لمونځ کوونکي دي، هغه څوک چې په خپلو لمونځونو باندې مداومت کوي، هغه څوک چې په خپلو مالونو کې د بې وزلو او سوال کوونکو لپاره حق مقرر کوي، هغه څوک چې د حساب ورځې باور لري او د الله له عذابه وېرېږي. داسې خلک په سختۍ کې صبر کوي او په خوشحالۍ کې شکر ادا کوي.

د آیت څخه ترلاسه شوي ګټې:

1. د انسان طبیعي کمزوري: دا آیت مونږ ته د انسان د فطرت یادونه کوي چې په اصل کې کمزوری دی، نو باید له الله څخه مرسته وغواړو چې په سختيو کې صبر او په نعمتونو کې شکر راکړي.
2. د لمونځ ارزښت: لمونځ د انسان د زړه د پاکولو او د صبر د زياتولو وسيله ده. هغه څوک چې لمونځ کوي، د هغه زړه په مصيبتونو کې قوي پاتې کیږي.
3. د مال په حق کې شریکول: مسلمان باید په خپل مال کې د بې وزلو حق وپیژني او له هغوی سره مرسته وکړي، ځکه دا د بخیلۍ ضد درمل دی.
4. د آخرت باور: هغه څوک چې د قیامت ورځې باور لري، په دنیا کې د مصیبتونو په وخت کې صبر کوي، ځکه پوهیږي چې د آخرت بدله به ډېره غوره وي.
5. د الله له عذابه وېره: د الله له عذابه وېره انسان له ګناهونو منع کوي او هغه ته د صبر او شکر تلقین کوي.