Suurah Al-Ma'aarij — Aayad 20

Macnaha Erayada:

• Al-Sharru (الشر): Dhibka iyo cudurka, faqriga, iyo wixii la mid ah oo ah waxyaabaha dadku ku xumaado.
• Jazuu'an (جزوعًا): Aad u nacas ah, aan samir lahayn, oo si xun uga xumaada dhibka.

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay ku tilmaamaysaa dabeecadda aasaasiga ah ee bani'aadamka marka uu la kulmo dhibka iyo cudurrada, faqriga, ama wax kasta oo xun. Waxay sheegaysaa in dadku markuu dhibku taabto uu noqdo mid aad u xanaaq badan oo aan samir lahayn, isagoo si xun uga xumaada waxa ku dhacay, oo laga yaabo inuu muujiyo nacasnimo iyo caro. Tani waa dabeecad ku dheehan bani'aadamka, laakiin ma aha mid aan laga baxsan karin; waxaa jira dad ka reeban, sida kuwa salaadda ku toosan ee ay ku shaqeeyaan khushuuc iyo samir, kuwaas oo marka dhibku ku yimaado ay istaagaan si adag oo ay u samraan, oo ay u raadsadaan ajirka Eebe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Bani'aadamku waa mid daciif ah oo u baahan inuu Eebe ka baryoodo samirka iyo adkaysiga, waana inuu isku dayo inuu ka ilaaliyo naftiisa xanaaqa iyo nacasnimada marka dhibku yimaado.
2. Aayaddu waxay ku boorrinaysaa in la xoojiyo xiriirka Eebe, gaar ahaan salaadda, sababtoo ah salaadda waxay ka caawisaa dadka inay samraan oo ay xakameeyaan xanaaqooda.
3. Waxay dadka ku guurineysaa inay isku qanciyaan in dhibku yimaado imtixaan Eebe, oo uu yahay mid kuwa samra leh ajri wayn, sidaa darteed waa inaan laga xumaann, laakiin la sameeyo samir iyo tawakkul.