Сураи Аль-Мааридж — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• فَاصْبِرْ: Пас сабр кун.
• صَبْرًا: Сабр кардан, таҳаммул намудан.
• جَمِيلًا: Зебо, некӯ. Дар ин ҷо маънои сабри зебо — сабре, ки дар он шикоят ва беқарорӣ набошад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармон медиҳад, ки бар тамасхур ва масхараи кофирон ва бар хоҳиши шитобкардаи онҳо дар бораи азоб сабр кунад. Ин сабр бояд сабри зебо бошад, яъне сабре, ки дар он ҳеҷ гуна беқарорӣ, ноумедӣ ва шикоят ба ғайри Худо набошад. Сабри зебо он аст, ки инсон дар баробари душворӣ ва озорҳо устуворӣ нишон диҳад, дилашро ором нигоҳ дорад ва танҳо ба Худованди мутаъол такя кунад, на ба одамон шикоят барад. Ин оят тасаллиест барои ҳамаи муъминон, ки дар роҳи даъват ва ибодат бо мушкилот рӯ ба рӯ мешаванд ва бояд бо сабри зебо бар онҳо ғолиб оянд.

1. Фоидаҳои оят:

• Сабр яке аз сифоти бузурги муъминон аст, ки инсонро дар дунё ва охират сарфароз мегардонад.
• Сабри зебо маънои онро дорад, ки инсон ҳангоми дучор шудан ба душворӣ на ба одамон шикоят мекунад ва на аз раҳмати Худо ноумед мешавад, балки танҳо ба Худо такя мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи ҳақ устувор бошем ва аз тамасхур ва озорҳои душманон натарсем.
• Сабр сабаби фарогирии раҳмати Худованд ва ба даст овардани подоши бузург дар охират мегардад.
• Ислом дини сабр, таҳаммул ва устуворӣ аст ва ҳар муъмин бояд ин сифатро дар худ парвариш кунад.