Сураи Аль-Мааридж — Оят 4

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• تَعْرُجُ — боло мераванд, савд мезананд ба сӯи осмон.
• الْمَلَائِكَةُ — фариштагон.
• الرُّوحُ — Ҷабраил (алайҳис-салом), ки сардори фариштагон аст.
• إِلَيْهِ — ба сӯи Ӯ (Аллоҳи таъоло).
• مِقْدَارُهُ — андозаи он, миқдори он.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки фариштагон ва Ҷабраили амин ба сӯи Ӯ дар рӯзи қиёмат боло мераванд ва савд мезананд. Он рӯз рӯзи бисёр тӯлонӣ аст, ки андозаи он панҷоҳ ҳазор сол аз солҳои дунё мебошад. Ин рӯз рӯзи қиёмат аст, ки мардум дар он ҳисобу китоб мешаванд. Фариштагон дар он рӯз ба сӯи Аллоҳи таъоло боло мераванд ва амалҳои бандагони Одамро меоранд. Барои кофирон ва гуноҳкорон он рӯз бисёр душвор ва тӯлонӣ хоҳад буд, аммо барои муъминон ва парҳезгорон он осон ва сабук мегардад, мисли як намози фарз.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки фариштагон ва Ҷабраили амин махлуқоти бузурги Аллоҳ ҳастанд ва ҳамеша ба сӯи Ӯ боло мераванд ва амрҳои Ӯро иҷро мекунанд.
• Рӯзи қиёмат рӯзи бисёр тӯлонӣ ва душвор аст, ки панҷоҳ ҳазор сол тӯл мекашад. Ин моро водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ гирем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Барои муъминон ва парҳезгорон он рӯз осон мегардад, зеро Аллоҳи таъоло ба онҳо раҳм мекунад. Ин умедворӣ ва рӯҳбаландӣ барои мусулмонон аст.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки Аллоҳи таъоло бар ҳама чиз қодир аст ва ҳамаи махлуқот ба сӯи Ӯ бармегарданд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳи таъоло имон оварем, амалҳои нек анҷом диҳем ва аз гуноҳҳо парҳез кунем, то дар рӯзи қиёмат осонӣ ва раҳмат пайдо кунем.