Sura Nuh — Werset 17

Znaczenie słów:

• Anbata-kum – „sprawił, że wyrośliście” / „wyhodował was” – oznacza stworzenie i wyprowadzenie z ziemi w sposób, w jaki roślina wyrasta z gleby.
• Nabatan – „wyrośnięciem” / „rośnięciem” – użyte w formie rzeczownika odczasownikowego dla podkreślenia, że proces stworzenia człowieka z ziemi jest podobny do wzrostu rośliny.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah – Wszechmogący – przypomina swoim sługom o swojej wszechmocy i łaskawości, wskazując na początek ich istnienia. Stworzył ich z ziemi – a dokładniej, stworzył ojca ludzkości, Adama (pokój z nim), z prochu i gliny, a następnie uczynił, że cały rodzaj ludzki pochodzi od niego. Człowiek jest więc związany z ziemią w swoim pochodzeniu – żywi się tym, co ona rodzi, pije wodę, którą ona daje, i do niej powróci po śmierci. Ten „wzrost” człowieka z ziemi jest jak wzrost rośliny: ziemia przyjmuje ziarno, podlewa je woda, a ono wyrasta, rośnie i wydaje owoce. Podobnie Allah wyprowadził człowieka z ziemi w sposób, który przewyższa zwykłe pojęcia – nie przez przypadek, lecz z mądrością i mocą, które nie mają sobie równych. Werset ten jest częścią przemowy proroka Nuh (Noego) do jego ludu, w której wzywał ich do refleksji nad stworzeniem, aby uznali jedność Stwórcy i porzucili bałwochwalstwo.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokora i wdzięczność – Uświadomienie sobie, że nasz początek jest z ziemi, uczy nas pokory. Nie mamy powodu do pychy, bo nasze pochodzenie jest skromne, a wszystko, co mamy, jest darem od Allaha.
2. Moc Stwórcy – Ten werset ukazuje wielkość Allaha, który z martwej ziemi wyprowadza życie. Kto potrafi to uczynić, z pewnością potrafi też wskrzesić zmarłych – co jest zapowiedzią dnia zmartwychwstania.
3. Związek z ziemią i życie po śmierci – Człowiek powstał z ziemi, do niej wraca po śmierci i z niej zostanie wyprowadzony w Dniu Sądu. Ta prawda skłania do refleksji nad celem życia i przygotowania się na spotkanie z Panem.
4. Zachęta do patrzenia na świat z refleksją – Werset uczy nas, abyśmy patrzyli na przyrodę i nasze własne ciała jako na znaki Allaha. Każde ziarno, które kiełkuje, jest przypomnieniem o mocy Tego, który stworzył człowieka.
5. Miłość do Allaha – Gdy człowiek zrozumie, że jego istnienie jest czystym darem i łaską, jego serce napełnia się miłością do Stwórcy i pragnieniem, aby Mu dziękować i być Mu posłusznym – tak jak czynili to prorocy, wzywając swoje narody do jedności z Bogiem.