Сураи Нух — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنبَتَكُم»: шумоёнро рӯёнид, яъне офариниш ва парвариши шумоёнро монанди рӯёнидани гиёҳ аз замин сурат дод.

— «نَبَاتًا»: рӯёнидан, сабзидан; ин ҷо ба маънои офариниши хос ва пайдарпайи инсон аз замин омадааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло шумоёнро аз замин офарид ва рӯёнид, монанди он ки гиёҳ аз хок мерӯяд. Ин офариниш бо ҳикмати бузург сурат гирифтааст: падари аввалини инсонҳо — Одам (алайҳис-салом) аз хок офарида шудааст, ва баъд аз он наслҳои ӯ низ аз ғизое, ки аз замин мерӯяд, парвариш меёбанд ва рушд мекунанд. Пас, одамон дар ҳақиқат аз замин офарида шудаанд ва бо замин робитаи ногусастанӣ доранд. Ҳамчунин ин оят ба қудрати Аллоҳ ишора мекунад, ки Ӯ метавонад инсонро бори дигар аз замин зинда гардонад, чунон ки бори аввал аз он офаридааст. Замин барои инсон фарш ва монеа надорад, то дар он роҳҳои фарох паймуда, зиндагӣ кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки офариниши ӯ аз замин аст ва ин фурӯтанӣ ва шукргузориро тақозо мекунад.

— Қудрати Аллоҳ дар офариниш ва зиндагардонии дубора баён мешавад, ки ин боиси тақвияти имон ба рӯзи қиёмат мегардад.

— Замин ҳамчун неъмати бузург барои инсон муҳайё шудааст, то дар он осон зиндагӣ кунад ва аз неъматҳои Худо баҳра барад.

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки аз куҷо омадааст ва ба куҷо меравад, ва ӯро ба роҳи рост ва ибодати Аллоҳ ташвиқ менамояд.