Сураи Нух — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

• «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.
• «يُعِيدُكُمْ»: шуморо бармегардонад.
• «فِيهَا»: дар он (замин).
• «يُخْرِجُكُمْ»: шуморо берун меоварад.
• «إِخْرَاجًا»: берун овардане (таъкид барои равшанӣ).

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол шуморо аз замин офарид ва дар он ҷо ҷой дод, боз шуморо баъд аз марг ба ҳамон замин бармегардонад ва дар гӯрҳо ҷой медиҳад. Сипас дар рӯзи қиёмат шуморо аз замин берун меоварад, то барои ҳисобу китоб ва подошу ҷазо дар пешгоҳи Ӯ ҳозир шавед. Ин берун овардан ҳатман ва бешубҳа воқеъ мешавад ва ҳеҷ чиз аз он Худоро боз надошта метавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳама чиз тавоност: ҳамон Зоте, ки шуморо бори аввал аз замин офарид, метавонад шуморо баъд аз марг боз зинда кунад.
• Бозгашт ба замин ва берун омадан аз он барои ҳисобу китоб боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша ба ёди охират бошад ва худро барои рӯзи қиёмат омода созад.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки марг поёни ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст, ва ӯро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қудрати Худо бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро Ӯ метавонад мурдагонро зинда кунад ва ҳамаро барои адлу инсоф ҳозир намояд.