سورت نوح — آیت 27

د کلمو معناګانې:

• تَذَرْهُمْ: دوى پرېږدې، دوى ته مهلت وركوې.
• يُضِلُّوا: د حق له لارې ګمراه كړي.
• فَاجِرًا: له حق څخه اوښتى، بدكاره.
• كَفَّارًا: ډېر كافر، د نعمتونو ډېر منكر.

د آيت تفسير:

نوح عليه السلام د خپل قوم له سخت نااميدۍ او اوږدې هڅې وروسته، چې نه يې پرېمانه كسان ايمان راوړل، له خپل رب څخه د كافرانو د هلاكت غوښتنه وكړه. هغه وويل: اى زما ربه! كه ته دوى پرېږدې او پر ځمكه يې پاتې كړې، نو دوى به ستا مومنان بندگان له حقې لارې ګمراه كړي او د دوى په زړونو كې به د شك او بې باورۍ تخم كروندې كړي. سربېره پر دې، د دوى له نسل او اولاد څخه به يوازې هغه كسان پيدا شي چې له حق څخه اوښتي، بدكاره او ډېر كافر وي، چې نه به ستا نعمتونه پېژني او نه به يې شكر كوي. نو ځكه يې له الله څخه وغوښتل چې دوى له منځه يوسي، تر څو د مومنانو د ګمراهۍ سبب نه شي او د دوى بد نسل ختم شي.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته ښيي چې د بدو او كافرانو ملګرتيا او پاتې كېدل د نورو د ګمراهۍ سبب كېږي، نو له بدو ملګرو او بدو چاپېريالونو څخه بايد ځان وساتو.
• د اولاد او نسل پاكوالى ډېر مهم دى؛ ځكه بد اولاد نه يوازې د خپل مور او پلار لپاره بلكې د ټولنې لپاره هم د فساد سبب كېږي.
• دا آيت د دعا ځواك ښيي؛ نوح عليه السلام له خپل رب څخه د خپل قوم د هلاكت غوښتنه وكړه، ځكه هغه پوهېده چې د دوى په بقا كې د نورو لپاره شر دى. دا مونږ ته درس راكوي چې په دعا كې بايد د خپلې ټولنې د خير او د شر د له منځه وړلو غوښتنه وكړو.
• د نعمتونو شكر نه كول او كفران د انسان د هلاكت سبب كېږي؛ ځكه الله هغه قومونه هلاکوي چې د نعمتونو شكر نه كوي.