Surja Nuh — Ajet 27

Kuptimet e fjalëve:

• تَذَرْهُمْ: t’i lësh ata (të gjallë dhe të paprekur).
• يُضِلُّوا: do t’i shmangin nga e vërteta dhe do t’i bëjnë të humbur.
• فَاجِرًا: ai që është larguar nga e drejta dhe është i zhytur në mëkate.
• كَفَّارًا: ai që është shumë mohues i Allahut dhe i madh në mosmirënjohje.

Tefsiri i Ajetit:

Nuhu -paqja qoftë mbi të- pasi iu pre shpresa nga populli i tij, iu lut Zotit të tij me këtë lutje të madhe: "O Zoti im! Nëse Ti i lë ata të gjallë dhe nuk i shkatërron, ata do t’i largojnë robërit e Tu besimtarë nga rruga e drejtë dhe do t’i bëjnë ata të humbur. Për më tepër, nga pasardhësit e tyre nuk do të lindin njerëz të mirë, por vetëm njerëz që janë larguar nga e vërteta, të zhytur në mëkate dhe mohues të mëdhenj të mirësive të Tua. Ata as nuk do të besojnë dhe as nuk do të falënderojnë për begatitë që u ke dhënë."

Kjo lutje e Nuhut -paqja qoftë mbi të- ishte pasi Allahu i kishte shpallur atij se nga populli i tij nuk do të besojë askush tjetër përveç atyre që kishin besuar tashmë. Prandaj, ai kërkoi shkatërrimin e tyre, sepse ata ishin bërë shkak për humbjen e të tjerëve dhe nuk kishte shpresë për mirësi prej tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lutja e Nuhut -paqja qoftë mbi të- tregon se një i dërguar i Allahut kujdeset për besimtarët dhe dëshiron t’i mbrojë ata nga çdo e keqe, edhe nëse kjo kërkon shkatërrimin e jobesimtarëve.
2. Ajeti na mëson se ndikimi i keq i njerëzve të këqij është i madh; ata jo vetëm që humbin vetë, por përpiqen t’i largojnë edhe të tjerët nga rruga e drejtë.
3. Nga ky ajet kuptojmë se edukata e fëmijëve dhe pastërtia e pasardhësve është një shqetësim i madh për besimtarët, prandaj duhet të kujdesemi për edukimin e tyre që të mos jenë burim i së keqes.
4. Lutja e Nuhut -paqja qoftë mbi të- tregon se kur një popull arrin kulmin e mohimit dhe nuk ka shpresë për besim, atëherë shkatërrimi i tij është mëshirë për besimtarët dhe pastrim i tokës nga e keqja.