Surat Al-Muzammil — Ayat 14

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• يَوْمَ : dina, yaiku dina kiamat
• تَرْجُفُ : gonjang-ganjing, obah kanthi banter lan nggegirisi
• الْأَرْضُ : bumi
• الْجِبَالُ : gunung-gunung
• كَثِيبًا : tumpukan pasir kang nglumpuk
• مَهِيلًا : mili, mbledhos dadi lebu pasir kang sumebar

2) Katrangané ayat:

Ing dina kiamat, bumi lan gunung-gunung padha gonjang-ganjing lan obah kanthi nggegirisi banget. Guncangan iku dudu guncangan lumrah, nanging guncangan kang luar biasa gedhene jalaran saka nggegirisine dina iku. Gunung-gunung kang mauné katon kukuh lan kuwat, ing dina iku padha remuk lan malih dadi tumpukan pasir kang mili lan sumebar. Gunung kang biyèné dadi papan kang kokoh, saiki dadi pasir kang ora bisa dicekel, mili kaya banyu. Iki kabèh kedadéan minangka piwales tumrap wong-wong kang padha ngapusi ayat-ayat Allah lan ora gelem percaya marang dina kiamat.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita kabèh yèn dina kiamat iku nyata lan mesthi bakal kelakon. Kuwasa Allah iku ora ana kang bisa nglawan, nganti gunung kang katon kuwat waé bisa dadi pasir kang mili.
• Kita kudu padha wedi lan eling marang gedhéné dina kiamat, supaya ora nglalèkaké lan tansah nyiyapake bekal kanggo dina iku.
• Ayat iki nuduhaké yèn kabèh kang ana ing donya iki ora langgeng, mula aja padha gumantung marang donya waé, nanging padha ngupayaa kanggo akhirat.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi tambah iman lan tambah tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an wis ngandhani bab-bab kang ora bisa dingerteni dening manungsa, kayata kahanan dina kiamat.
• Ayat iki uga ngandhani yèn wong-wong kang padha ngapusi lan ora percaya bakal nampa piwales kang abot, mula padha ngati-ati lan tansah ngupaya dadi wong kang taat marang Allah.