سورت مزمل — آیت 7

د کلمو معناګانې:

• سَبْحًا: په دې آیت کې د تصرف، ګرځېدو او بوختۍ په معنا ده، لکه هغه څوک چې په اوبو کې لامبو وهي او تل ګرځي.
• طَوِيلًا: اوږد او پراخ.

د آیت تفسیر:

الله تعالی خپل پیغمبر حضرت محمد صلی الله علیه وسلم ته خطاب کوي او وايي: اې نبي! ته په ورځ کې ډېر اوږد تصرف او بوختیا لرې؛ د خپلو خلکو په چارو کې، د رسالت په تبلیغ کې، د جهاد په چارو کې او د خپل ژوند په نورو ضروري کارونو کې ډېر بوخت یې. ستا ورځ د داسې کارونو په ترسره کولو کې تېرېږي چې د لامبو وهونکي په څېر تل په حرکت او ګرځېدو کې یې. نو له دې امله، د شپې وخت د عبادت لپاره ځانګړی کړه، ځکه چې شپه د عبادت او قرائت لپاره ډېره مناسبه ده؛ په شپه کې ستا ذهن آرام وي، زړه حاضر وي او له ورځنیو بوختیاوو څخه آزاد یې. نو د شپې په اوږدو کې ته د قرآن تلاوت، لمونځ او ذکر ته ځان وقف کړه، ځکه چې دا هغه وخت دی چې د عبادت لپاره غوره او د زړه د حضور لپاره ډېر مناسب دی.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د ورځې بوختیاوې دې د شپې له عبادت څخه دې موږ نه بې برخې کړي؛ بلکې عاقل سړی دې هڅه کوي چې د شپې یوه برخه د خپل رب سره د خبرو او عبادت لپاره ځانګړې کړي.
• په دې آیت کې د عبادت لپاره د شپې د وخت د غوره والي اشاره ده، ځکه چې شپه د زړه د حضور او د عبادت د خوند لپاره ډېره مناسبه ده.
• دا آیت مومنانو ته تسلیت ورکوي چې که د ورځې بوختیاوې ډېرې وي، نو د شپې عبادت د دې تاوان جبرانولی شي او د ورځې د ستړیا او بوختۍ په مقابل کې د روحاني آرامۍ سبب ګرځي.
• په دې کې د کار او عبادت ترمنځ د توازن درس دی؛ اسلام داسې دین دی چې نه یوازې عبادت ته بلکې د ژوند په نورو چارو کې د مصروفیت او کار کولو ته هم ارزښت ورکوي، خو په دې شرط چې د شپې عبادت له لاسه ورنه کړو.