Surat Al-Muzammil — Ayat 7

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• سَبْحًا (sabḥan): Asale saka tembung "sabaḥa" sing tegesé nglangi utawa obah mrana-mrana. Ing kene tegesé obah utawa tumindak kanggo nggayuh kabutuhan.
• طَوِيلًا (ṭawīlan): Dawa utawa akeh.

1. Tafsir ayat:

Satemene ing wayah awan, kowe (Muhammad) duwe akèh banget pakaryan lan kesibukan. Kowe kudu nglakoni manéka warna urusan kanggo nggayuh kemaslahatan, kalebu ngurus dakwah lan urusan umat. Kabeh iku njalari kowe ora bisa ngendhaleni wektu kanggo maca Al-Qur'an lan ibadah liyané. Mula, gunakna wektu wengi kanggo shalat lan nyedhaki Allah, amarga ing wayah awan kowe wis kebak dening kesibukan sing ora bisa ditinggal. Obahing awak lan pikiranmu ing wayah awan iku kaya wong sing nglangi ing banyu, terus-terusan obah tanpa kendhat.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama sing ngerti kahanan manungsa. Allah ora mènèhi beban sing ngluwihi kemampuan hamba-Nya, lan ngerti yen wayah awan iku wektune nyambut gawé lan nggolèk rezeki.
• Allah mènèhi kelonggaran marang Nabi lan umaté: yen wayah awan ora bisa khusyuk ibadah amarga kesibukan, mula wayah wengi dadi kesempatan kanggo nyedhaki Allah.
• Iki ngajarake supaya kita bisa ngatur wektu kanthi apik: wayah awan kanggo nyambut gawé lan ngurus urusan donya, wayah wengi kanggo ibadah lan muhasabah.
• Ayat iki uga nuduhake yen kesibukan donya ora dadi alesan kanggo ninggalake ibadah, nanging kudu dadi pendorong supaya luwih semangat ngibadah ing wayah wengi.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an lan Islam, amarga agama iki prigel banget ngatur urip manungsa kanthi seimbang antara donya lan akhirat.