Сураи Аль-Муддассир — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

• نَخُوضُ: фурӯ меравем, дахл мекунем, сухан мегӯем.
• الْخَائِضِينَ: онҳое, ки дар ботил фурӯ мераванд ва суханони беҳуда мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони гунаҳгорони дӯзахӣ ҳикоят мекунад, ки ҳангоми пурсиш аз онҳо дар бораи сабаби дохил шудан ба дӯзах мегӯянд: «Мо бо аҳли ботил ҳамроҳ мешудем ва бо онҳо дар суханони беҳуда ва ботил фурӯ мерафтем». Яъне, мо бо гумроҳон ва аҳли залолат ҳамнишинӣ мекардем, дар маҷлисҳои онҳо ширкат меварзидем ва дар гуфтугӯҳои беҳуда ва гуноҳомез бо онҳо шарик мешудем. Ҳар ҷо ки онҳо мерафтанд, мо низ бо онҳо мерафтем ва ҳар сухане, ки онҳо мегуфтанд, мо низ такрор мекардем, бе он ки ба роҳи рост ҳидоят шавем ё аз ботил дурӣ ҷӯем. Ин ҳамнишинӣ ва ҳамсуханӣ бо аҳли ботил сабаби ғафлат аз зикри Худо ва охират гардид ва моро ба ҳалокат расонд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамнишинӣ ва ҳамсуханӣ бо аҳли ботил ва гумроҳон метавонад инсонро ба дӯзах бирасонад.
• Мусулмон бояд аз маҷлисҳое, ки дар онҳо суханони беҳуда, ғайбат, тӯҳмат ва ботил гуфта мешавад, дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сухани худро назорат кунем ва танҳо суханони нек ва судманд гӯем.
• Ҳамнишини нек метавонад инсонро ба биҳишт расонад ва ҳамнишини бад ба дӯзах, пас бояд дар интихоби дӯст ва ҳамнишин бисёр эҳтиёткор бошем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини покӣ, ростӣ ва дурӣ аз ботил аст ва моро ба сӯи ҳақиқат ва некӣ ҳидоят мекунад.