Сураи Аль-Муддассир — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «Шафоат»: миёнаравӣ ва хоҳиш кардан аз касе барои бахшида шудан ё кӯмак расондан ба дигаре.

— «Шофиъин»: ҷамъи «шофиъ», яъне касоне ки шафоат мекунанд, монанди фариштагон, паёмбарон ва солеҳон.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ин гуноҳкорон ва кофирон аз ҳеҷ шафоате баҳра намебаранд. Ҳатто агар ҳамаи шафоаткунандагон — фариштагон, паёмбарон ва бандагони солеҳ — барои онҳо миёнаравӣ кунанд ҳам, ба онҳо суд намерасонад. Сабаби ин он аст, ки шафоат шарте дорад: Худованди мутаъол бояд аз шофиъ розӣ бошад ва ба ӯ иҷозати шафоат диҳад, инчунин бояд аз касе ки барояш шафоат мешавад, розӣ бошад. Аммо ин кофирон ва гуноҳкорони сахт аз ҳақ рӯй гардонда буданд ва Худо аз онҳо розӣ нест, бинобар ин ҳеҷ шафоате барои онҳо қабул намешавад ва онҳо аз азоби Худо наҷот намеёбанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шафоат беиҷозати Худованд ва бе розигии Ӯ номумкин аст, пас бояд танҳо ба Худо умедвор бошем ва амалҳои некӯ анҷом диҳем.

— Вақте медонем, ки шафоат барои кофирон ва гуноҳкорони исроркунанда суд намерасонад, ин моро водор мекунад, ки ҳамеша тавба кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.

— Ин оят раҳмати Худоро нишон медиҳад, ки барои бандагони солеҳ ва тавбакунанда роҳи наҷотро боз гузоштааст ва ин моро ба ислом ва Қуръон наздиктар месозад.