Сураи Аль-Муддассир — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

• التَّذْكِرَةِ: Пандҳо, мавъизаҳо ва ёдовариҳо — яъне Қуръони Карим, ки одамонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.
• مُعْرِضِينَ: Рӯйгардонҳо, яъне касоне, ки аз ин пандҳо рӯй мегардонанд ва ба онҳо гӯш намедиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бо тааҷҷуб ва савол мепурсад: чаро ин мушрикон аз Қуръон ва пандҳои он рӯй мегардонанд? Чӣ чизе онҳоро аз ин китоби ҳидоятбахш дур кардааст? Оё дар он чизе ҳаст, ки сазовори рӯй гардондан бошад? Не, ҳаргиз! Қуръон пур аз мавъиза ва ёдоварист, ки инсонро ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳидоят мекунад. Аммо инҳо монанди ҳайвоноти ваҳшӣ ҳастанд, ки аз тарс рӯй мегардонанд ва фирор мекунанд. Онҳо гӯё харони ваҳшӣ бошанд, ки аз шер гурехтаанд ва аз ҳар садо метарсанд. Ин ташбеҳ нишон медиҳад, ки рӯй гардондани онҳо аз Қуръон аз рӯи ҳақиқат нест, балки аз ҷаҳолат ва саркашӣ аст. Онҳо намехоҳанд ҳақро бишнаванд ва ба он итоат кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят аст, ва ҳар касе, ки аз он рӯй гардонад, аз роҳи рост дур мешавад.
• Инсон бояд дили худро барои қабули пандҳои Қуръон кушояд ва аз саркашӣ ва ҷаҳолат дурӣ ҷӯяд.
• Рӯй гардондан аз Қуръон нишонаи ғафлат ва нодонӣ аст, на нишонаи оқилӣ.
• Қуръон барои ҳамаи одамон раҳмат ва панд аст; касе, ки ба он гӯш диҳад, дар дунё ва охират комёб мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бихонем, дар он андеша кунем ва ба аҳкоми он амал намоем, то аз зумраи рӯйгардонҳо набошем.