Сураи Аль-Муддассир — Оят 47

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «حَتَّىٰ»: то, то даме ки.
• «أَتَانَا»: ба мо омад, ба мо расид.
• «الْيَقِينُ»: яқин, яъне марг; чун марг ҳақиқатест, ки ҳеҷ шакке дар он нест ва ҳама онро бо чашми яқин мебинанд.

1. Тафсири оят:

Ин қисмати суханони гуноҳкорон дар рӯзи қиёмат аст. Онҳо сабабҳои ба дӯзах расидани худро баён мекунанд ва мегӯянд, ки ҳамеша дар роҳи ботил ва инкор буданд, то даме ки марг ба сари онҳо омад. Яъне онҳо то охири умр дар куфру гуноҳ идома доданд ва ҳангоми фаро расидани марг ҳам тавба накарданд ва ба ҳақ боз нагаштанд. «Яқин» дар ин ҷо ба маънои марг аст, зеро марг ҳақиқатест, ки ҳеҷ кас онро инкор карда наметавонад ва ҳама онро бо чашми худ мебинад. Пас маънои оят ин аст: мо дар инкор ва гуноҳ идома додем, то он даме ки марг ба мо расид ва имкони тавба ва амали нек аз мо гирифта шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд пеш аз фаро расидани марг тавба кунад ва ба роҳи ҳақ баргардад, зеро баъд аз марг имкони ҷуброн нест.
• Марг ҳақиқатест, ки ҳама онро хоҳанд дид; ёдоварии он дилро нарм мекунад ва ба амали нек ҳидоят менамояд.
• Қуръон моро аз идома додан дар гуноҳ ва инкор огоҳ мекунад ва ба сӯи тавбаи самимӣ ва амали солеҳ даъват менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат аст ва барои инсон то дами вопасин роҳи бозгашт ба сӯи Худоро боз мегузорад; пас биёед аз ин фурсат истифода барем ва ба Қуръон ва таълимоти он дил гарм кунем.