Аль-Муддассир сүресі — Аят 48

1. Сөздердің мағынасы:

• فَمَا تَنفَعُهُمْ: оларға пайда бермейді, көмек болмайды.
• شَفَاعَةُ: шапағат, яғни біреудің атынан тілек айтып, кешірім сұрау.
• الشَّافِعِينَ: шапағат етушілер, араша түсушілер.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят қиямет күніндегі жағдайды баяндайды. Күнәһар адамдар тозаққа лайық болып, енді оларға ешкімнің шапағаты пайда бермейді. Пайғамбарлар, періштелер, салих құлдар — бәрі шапағат ете алатын жандар, бірақ олардың шапағаты бұл адамдарға жетпейді. Себебі шапағаттың қабыл болуының шарты — Аллаһтың шапағат етілетін адамнан разы болуы. Ал бұл адамдар имансыздықта, күпірлікте және күнәкарлықта болғандықтан, Аллаһ олардан разы емес. Сондықтан ең үлкен арашашылардың өзі оларға көмектесе алмайды. Бұл — өте ауыр әрі қорқынышты жағдай: адамның барлық үміті үзіліп, ешқандай қолдау таппай қалатын сәт.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Шапағатқа сеніп, күнә жасауды жалғастыру — үлкен қателік. Шапағат Аллаһтың разылығына ие болған жандарға ғана тиімді.
• Иман мен ізгі амал — қияметтегі ең басты қорғаныш. Оларсыз ешбір араша, ешбір дос пайда бермейді.
• Бұл аят адамды Аллаһтың разылығын іздеуге, тәубеге келуге және өмірін түзеуге шақырады.
• Ислам — үміт пен қорқыныш арасындағы тепе-теңдік діні. Біз шапағаттан үміт етеміз, бірақ оған сеніп, жауапкершіліктен қашпаймыз.
• Құранның әрбір аяты — адам баласына берілген ескерту әрі мейірім. Оны оқып, ойланып, өмірімізді соған сай ету — бақыттың кілті.