Surat Al-Qiyamah — Ayat 27

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَقِيلَ (wa qīla): lan ana kang ngucap / dikandhakake.
• مَنْ (man): sapa.
• رَاقٍ (rāqin): yaiku wong kang ngraqi (nggawa jampi/ruqyah), kang bisa nambani lan marasake.

2) Tegesing ayat:

Nalika nyawa wis tekan ing dhuwur dhadha, lan wong-wong kang ana ing sakiwa-tengené wong kang lagi sakaratul maut padha takon marang sapadha-padha: "Sapa sing bisa ngraqi lan nambani wong iki? Muga-muga bisa mari saka kelara-lara kang lagi dialami." Ing kono wong kang lagi mati wis yakin yen kang lagi dialami iki yaiku pisah karo donya, amarga dheweke wis nyawang malaikat pati. Lan wis ketemu antarane aboting urip ing donya lan aboting urip ing akhirat. Marang Allah kabeh manungsa bakal bali ing dina kiyamat, ana kang menyang swarga lan ana kang menyang neraka.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita kabeh yen pati iku mesthi bakal teka, ora ana kang bisa ngindari. Mula kudu tansah nyiapake dhiri kanthi amal shalih.
• Nalika sakaratul maut teka, ora ana kang bisa nulungi kajaba mung Allah. Dadi aja gumantung marang manungsa, nanging gumantunga marang Allah.
• Ayat iki nuduhake yen urip ing donya iku mung sedhela, lan kabeh bakal bali marang Allah. Iki nuwuhake rasa wedi marang siksa Allah lan pangarep-arep marang rahmat-E.
• Ayat iki uga mulangake supaya kita tansah eling marang akhirat lan ora kebacut tresna marang donya.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat ngibadah lan cedhak marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kanggo urip ing donya lan akhirat.