سورت قیامت — آیت 27

د معاني الفاظو (کلمو) شرح:

• وَقِيلَ: وويل ويل، يا دا ويل ويل وشو (په دې آيت کې "قيل" له "ويل" څخه دى، يعنې هلته به ويل کېږي).
• مَنْ ۜ رَاقٍ: څوک دى چې دا سړى (په خپلو دعاګانو او منترو) ولولي (روغ کړي)؟

د آيت تفسير:

کله چې د مرګ ساه د ناروغ سړي ستوني ته ورسېږي او د ژوندانه وروستۍ شېبې وي، نو هلته به حاضران له يو بل څخه پوښتنه کوي: "آيا څوک شته چې دا سړى ولولي (روغ کړي)؟" دا د هغه چا خبره ده چې د مرګ پر بستر پروت دى او د ژوند د ژغورلو لپاره يې وروستۍ هيله وي. خو دا هيله بې ګټې ده، ځکه چې د مرګ ساعت رارسېدلى او هيڅ رقي (ولونکی) يې نشي روغولى. دا هغه وخت دى چې د دنيا ستونزه د آخرت له ستونزې سره يو ځاى کېږي او بنده له خپل رب سره د ملاقات پر لور روان وي.

فايدې (ګټې):

1. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د مرګ ساعت رارسېدلى وي، نو هيڅ درمل، رقي (ولونکی) او طبيب نشي کولى چې د الله تعالى پر قضا او قدر باندې غالب شي. نو بايد موږ تل له الله تعالى څخه ووېرو او د هغه په امر رضا واوسو.
2. دا چې د مرګ پر مهال به حاضران د روغولو هڅه کوي، دا د انسانانو طبيعي شفقت او مهرباني ده، خو اصلي شفا او روغتيا يوازې د الله تعالى په لاس کې ده. نو بايد موږ په سختيو کې له الله تعالى څخه مدد وغواړو.
3. دا آيت موږ ته د آخرت د چمتووالي اهميت په ګوته کوي، ځکه چې کله د مرګ وخت راشي، نو هيڅه ګټه نه کوي چې څوک موږ ته روغتيا درکړي. نو بايد د ژوند په اوږدو کې د نېکو عملونو په واسطه د آخرت لپاره تيار شي.
4. دا چې د مرګ پر مهال به د روغولو هڅه کېږي، دا د دې نښه ده چې انسان په طبيعي توګه له مرګ څخه وېرېږي، خو مؤمن بايد له مرګ څخه ونه وېرېږي، بلکې له الله تعالى څخه ووېرېږي او د هغه د ليدو هيله ولري.