Аль-Кияма сүрәсе — Аять 27

Сүзләрнең мәгънәләре:

«رَاقٍ» — укып-өреп дәвалаучы, им-томчы, ягъни авыруны дәвалау өчен дога укып өрүче кеше.

Аять тәфсире:

Әгәр дә әҗәл килеп җитсә, җан муен сөякләренә җиткәч, ягъни үлем хәлендәге кешенең җаны тәненнән аерылып чыгар алдыннан муенына килеп тыгылса, шул вакытта әйләнә-тирәдәгеләр бер-берсенә: «Аны укып-өреп дәвалаучы кемдер бармы? Бәлки, аның хәлен җиңеләйтер, аңа шифа бирер», — дип әйтәләр. Ләкин бу ярдәм сорауның файдасы булмый, чөнки ул вакытта инде бернәрсә дә ярдәм итә алмый. Үлем хәлендәге кеше үзе дә аңлый: бу — дөньядан аерылу, аның каршында соңгы сәгате җиткән. Ул үлем фәрештәләрен күреп, дөнья белән хушлашасын аңлый. Шушы соңгы дөнья авырлыклары һәм әҗәл газаплары бер-берсенә тоташып, кешенең ахыргы сәгате җитә. Ә инде кыямәт көнендә барлык бәндәләр Аллаһыга кайтачак — һәркем үз эшләренә карап, я җәннәткә, я җәһәннәмгә китәчәк.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Үлем — ул һәркем өчен чынбарлык, һәм ул килгәндә беркем дә, хәтта иң оста табиблар да, иң галим кешеләр дә ярдәм итә алмый. Бу бәндәләрнең бөтен көч-куәтләренең чикле икәнен күрсәтә.
2. Кеше гомер буе дөнья мәшәкатьләре белән мавыгып, үлемне онытып яши, әмма үлем килгәндә генә ул үзенең хакыйкатьтә никадәр көчсез икәнен аңлый. Шуңа күрә безгә һәрчак үлемне истә тотып, Аллаһыга тәүбә итеп, изге гамәлләр кылып яшәргә кирәк.
3. Бу аять кешенең үлем алдындагы хәлен сурәтләп, безнең игътибарны ахирәт тормышына юнәлтә. Ул безне дөньядагы үткенчел нәрсәләргә генә ышанып калмаска, ә мәңгелек тормышка әзерләнергә өнди.