Аль-Инсан сүрәсе — Аять 27

Сүзләрнең мәгънәләре:

• әл-Гаҗилә — тиз үтеп баручы, ашыгыч нәрсә; монда дөнья мәгънәсендә.
• Йәзәрүн — калдыралар, ташлыйлар.
• Вәрәәһүм — артларында, үзләреннән соң.
• Йәүмән сәкыйлән — авыр, мәшәкатьле көн; бу — Кыямәт көне.

Аять тәфсире:

Әйе, бу кәферләр тиз генә үтеп китүче дөньяны яраталар һәм аңа бирелеп, аның ләззәтләренә чумалар. Алар үз артларыннан — үлемнәреннән соң киләчәк Кыямәт көнен калдыралар, ягъни аңа әзерләнмиләр, аның өчен гамәл кылмыйлар. Ә ул көн бик авыр көндер — анда куркыныч хәлләр, сынаулар һәм ґәзаплар булачак. Алар шул көннең авырлыгыннан котылыр өчен бернәрсә дә эшләмичә, дөнья мәшәкатьләре белән генә мәшгуль булып яшиләр.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Дөньяга мәхәббәт һәм аның белән мавыгу — кешенең ахирәтен боза торган иң зур сәбәпләрдән берсе.
• Акыллы кеше үзенең төп эшен — ахирәт көненә әзерләнүне иң мөһим эш итеп санарга тиеш.
• Кыямәт көне бик авыр булачак, шуңа күрә аңа әзерлекне бүгеннән үк башларга кирәк.
• Дөнья вакытлыча гына, ә ахирәт мәңгелек; шуңа күрә мәңгелекне вакытлычага алыштыру — зур югалту.